9 Ιουνίου 2013

Ακόμα ένας Έλληνας επιχειρηματίας δολοφονήθηκε στη Νότια Αφρική.


Νεκρός βρέθηκε ο πολύ γνωστός Έλληνας επιχειρηματίας από το Brakpan του Johannesburg, Μιχάλης Ζαφείρης, το πρωί της περασμένης Τρίτης. Σύμφωνα με την αδελφή του, Πέννυ Αλεξάνδρου, ο αδερφός της απήχθη το βράδυ της Δευτέρας κατά την επιστροφή του από Springs στην Brakpan. Το πτώμα του βρέθηκε κοντά στο Blesbokspruit στο Springs.

Από το 1994 οπότε και ανέλαβε την εξουσία η μαρξιστική τρομοκρατική οργάνωση του Μαντέλα, ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες (μερικοί μιλάνε και για πάνω από 1.000.000) δολοφονημένους λευκούς συγκαταλέγονται και περισσότεροι από 1000 Έλληνες.

Το φυλετικό μίσος της κομμουνιστικής κυβερνήσεως έχει μειώσει κατά πολύ τον πληθυσμό των λευκών της χώρας, πολλοί εκ των οποίων έχουν μεταναστεύσει σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία. Πρόκειται για μια πραγματική γενοκτονία με καθαρά ρατσιστικά κίνητρα, αφού σχεδόν όλες οι δολοφονίες έχουν ως δράστες μαύρους και ως θύματα λευκούς.


4 Ιουνίου 2013

Ο πρώτος πόλεμος των Μπόερς.




Η νικηφόρα για τους Βρετανούς έκβαση του Πολέμου των Ζουλού, σηματοδότησε την έναρξη της εξέγερσης των κατοίκων του Τράνσβααλ (Νοτιοαφρικάνικη Δημοκρατία) κατά της βρετανικής κατοχής.

Απαλλαγμένοι οριστικά από τον αφρικανικό κίνδυνο στα ανατολικά τους, αλλά και βαθιά δυσαρεστημένοι από την αυθαίρετη προσάρτηση της χώρας τους από τις αρχές της Αποικίας του Ακρωτηρίου, οι αντιπρόσωποι των Μπόερς συναντήθηκαν στο Πάαρντεκραλ τον Δεκέμβριο του 1880 και εξέλεξαν τριμελή επιτροπή,υπό τους Πιετ Ζουμπέρ,Πάουλ Κρούγκερ και Μαρτίνο Πρετόριους, η οποία και ανακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας στις 16 Δεκεμβρίου.

Ο σύντομος πόλεμος που ακολούθησε,αν και στην ουσία ήταν μια απλή σειρά αψιμαχιών με αποκορύφωμα την βρετανική συντριβή στον Λόφο Ματζούμπα,αποτέλεσε βαρύ πλήγμα για το γόητρο της Αυτοκρατορίας και επηρέασε βαθύτατα την μετέπειτα ιστορία της Νότιας Αφρικής.

Αντίπαλες Δυνάμεις


Ο Βρετανικός Στρατός βρισκόταν στο απόγειο της ισχύος του κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Τα βρετανικά συντάγματα μαχόμενα ανελλιπώς επί έναν σχεδόν αιώνα σε κάθε άκρη της υφηλίου, είχαν αποκτήσει τεράστια εμπειρία και φήμη. Οι παραδοσιακές γραμμικές τακτικές μάχης όμως,των άριστα εκπαιδευμένων και πειθαρχημένων Βρετανών επαγγελματιών στρατιωτών, αποδείχθηκαν παντελώς ανεπαρκείς κατά τις συγκρούσεις με τους Μπόερς.

Σημαντικότερο μειονέκτημά τους αποτελούσε η χαμηλή σκοπευτική τους ικανότητα. Καθώς βασικό τακτικό δόγμα του Βρετανικού στρατού, ήταν η επίθεση του πεζικού κατά φάλαγγες και η διάσπαση της εχθρικής γραμμής μέσω ομοβροντιών και συνακόλουθων εφόδων μετά εφ'όπλου λόγχης,ελάχιστη σημασία δινόταν στην ατομική σκόπευση και συνεπώς στην πλήρη εκμετάλλευση του αποτελεσματικού και ακριβούς τυφεκίου Martini-Henry, το οποίο εισήχθη στον Βρετανικό Στρατό το 1871. Τέλος και η ένδυση τους μείωσε σημαντικά την αποτελεσματικότητά τους.Οι Βρετανοί στρατιώτες στην Νότια Αφρική, φέροντας ακόμη την παραδοσιακή κόκκινη στολή παρά την παραλλαγή Khaki drill-η οποία χρησιμοποιούνταν ήδη στην Ινδία-αποτελούσαν εμφανείς στόχους στο άνυδρο και βραχώδες νοτιοαφρικανικό τοπίο.

Οι Μπόερς από την άλλη,αποτελούσαν μια ιδιαίτερα ανορθόδοξη και ευέλικτη δύναμη. Οι «χοίροι» (όπως αποκαλούσαν υποτιμητικά οι Βρετανοί τους Μπόερς), ήταν οργανωμένοι σε μικρές έφιππες ομάδες, τα commando. Όλοι τους υπηρετούσαν εθελοντικά και έφεραν δικό τους οπλισμό και ιπποσκευή. Ο ηγέτης κάθε commando εκλεγόταν βάση της αξίας και της ικανότητας του από τους άνδρες του, συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην σωστή διοίκηση και την εμπιστοσύνη των μαχητών προς αυτήν.

Οι Μπόερς αν και άτακτοι και αγρότες στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αποτελούσαν δεινούς σκοπευτές και ειδικούς στην παραλλαγή και την κάλυψη, χάρη στην μακρόχρονη ενασχόλησή τους με το κυνήγι και τις συνεχείς συγκρούσεις με τους ιθαγενείς. Τα ατομικά τους τυφέκια-κυρίως Westley Richards και Snider-Enfield-ήταν γενικά πιο ακριβή από το αντίστοιχο βρετανικό. Μοναδικό τους σημαντικό μειονέκτημα έναντι των Βρετανών, ήταν η έλλειψη ξιφολόγχης και συνεπώς εκπαίδευσης σε μάχη εκ του σύνεγγυς, την οποία όμως κατάφερναν σχεδόν πάντα να αποφεύγουν, με την σωστή επιλογή εδάφους και την συνεχή κίνηση.

Πρώτες Συγκρούσεις και Κλιμάκωση του Πολέμου


Η βρετανική φρουρά της πόλης Πότσεφστρομ, δέχθηκε τα πρώτα πυρά του πολέμου στις 16 Δεκεμβρίου του 1880. Σύντομα οι Μπόερς έθεσαν υπό πολιορκία και τις έξι βρετανικές φρουρές στο Τράνσβααλ.

Στις 20 Δεκεμβρίου σημειώθηκε το πρώτο σημαντικό επεισόδιο του πολέμου. Μια μονάδα πεζικού υπό τον Συνταγματάρχη Αστρούδερς, κινούμενη προς ενίσχυση της βρετανικής φρουράς της Πρετόρια, έπεσε σε ενέδρα στο Μπρόνκχορστ Σπρούιτ, την οποία έστησε commando υπό την διοίκηση του Φραντς Ζουμπέρ (αδελφού του αρχιστρατήγου των Μπόερς Π.Ζουμπέρ) και κυριολεκτικά αποδεκατίστηκε. Οι απώλειες των Βρετανών ανήλθαν σε 156 νεκρούς και τραυματίες και δεκάδες αιχμαλώτους, ενώ των Μπόερς μόλις σε 2 νεκρούς και 5 τραυματίες.
Ανώτατος διοικητής των βρετανικών δυνάμεων της Νότιας Αφρικής και συγχρόνως κυβερνήτης του Νατάλ, ήταν ο Στρατηγός Τζώρτζ Κόλευ. Ο Κόλευ, αν και άριστος γνώστης της πολιτικής κατάστασης του Τράνσβααλ και με σημαντική επιρροή στην περιοχή, δεν μπόρεσε να προβλέψει τις εξελίξεις λόγω της πρόσκαιρης μετάθεσής του στην Ινδία, αλλά και τις λανθασμένες εκτιμήσεις του ανίκανου Βρετανού αρμοστή Όουεν Λάνιον. Πληροφορούμενος την καταστροφή της βρετανικής φάλαγγας στο Μπρόνκχορστ Σπρούιτ, προέβη σε γενική κινητοποίηση των δυνάμεων που διέθετε στην Αποικία του Ακρωτηρίου. Κατά τα μέσα Ιανουαρίου είχαν συγκεντρωθεί στο Νιουκάστλ του Νατάλ 1.200 πεζοί και ιππείς, καθώς και έξι πυροβόλα και τρεις εκτοξευτές πυράυλων.

Ο Αρχιστράτηγος των Μπόερς Πιετ Ζουμπέρ, εκτιμώντας ορθά πως η διαδρομή εισβολής των Βρετανών στο Τράνσβααλ θα περνούσε από την οροσειρά Ντράκενσμπεργκ, συγκέντρωσε 2.000 άνδρες κοντά στο Φόλκσρυστ και κατέλαβε αμυντικές θέσεις στο στρατηγικής σημασίας πέρασμα του Λένκγς Νέκ.

Μάχες στο Λένγκς Νεκ και Σκούινσγκόοτε


Στις 28 Ιανουαρίου οι δυνάμεις του Κόλευ, προσπάθησαν να διασπάσουν τις αμυντικές θέσεις των Μπόερς. Παρά όμως την σημαντική προπαρασκευή πυροβολικού και την παράλληλη κυκλωτική κίνηση του ιππικού των Βρετανών, οι Μπόερς εκμεταλλευόμενοι τις ισχυρές θέσεις του και την δεινή τους σκοπευτική ικανότητα απέκρουσαν όλες τις επιθέσεις του βρετανικού πεζικού, επιφέροντας του μεγάλες απώλειες. Ο Βρετανός Στρατηγός απώλεσε 83 νεκρούς και 113 τραυματίες, έναντι 14 νεκρών και 27 τραυματιών των επαναστατών.

Η ήττα στο Λένγκς Νεκ, αλλά και οι συνακόλουθες συνεχείς επιδρομές των Μπόερς στις εκτεταμένες γραμμές ανεφοδιασμού των Βρετανών, έφεραν τις δυνάμεις του Κόλευ σε δύσκολη θέση. Προκειμένου να αποκαταστήσει τον ανεφοδιασμό του, αλλά και να λάβει ενισχύσεις, ο Βρετανός Στρατηγός αποφάσισε να εκκαθαρίσει την διαδρομή Νιουκάστλ-Όρος Πρόσπεκτ( όπου βρισκόταν το αγγλικό στρατόπεδο),ηγούμενος δύναμης 278 ανδρών και δύο πυροβόλων. Πληροφορούμενος πως μια ισχυρή έφιππη δύναμη των Μπόερς πλησίαζε, διέταξε τους άνδρες του να λάβουν κυκλική αμυντική διάταξη στις παρυφές του όρους Σκούινσγκόοτε. Κατά την μάχη που ακολούθησε στις 8 Φεβρουαρίου, οι Μπόερς επανέλαβαν την συνήθη αποτελεσματική τακτική τους. Αποφεύγοντας συνεχώς μετωπική επίθεση, έβαλαν συνεχώς κατά των Βρετανών από καλυμμένες θέσεις. Η βρετανική δύναμη κινδύνεψε με ολοσχερή καταστροφή. Χάρη όμως στην δυνατή βροχόπτωση που ακολούθησε και μια τολμηρή νυχτερινή διάβαση του ποταμού Ινγκόγκο, ο Κόλευ διέσωσε τους άνδρες του,έχοντας όμως υποστεί άλλη μια ντροπιαστική ήττα, καθώς και 143 νεκρούς και τραυματίες.

Ο Κόλευ βρισκόταν πλέον σε δυσχερή θέση. Ενώ είχε ταπεινωθεί από τους Μπόερς ήδη δύο φορές, έλαβε πληροφορίες πως σύντομα θα ξεκινούσαν διαπραγματεύσεις ειρήνης. Θέλοντας να διασώσει το προσωπικό του γόητρο, αλλά και να επιφέρει ένα σημαντικό πλήγμα στις δυνάμεις του Ζουμπέρ, κατέλαβε αιφνιδιαστικά με 603 άνδρες (κυρίως Χαιλάντερς του 92ου Συντάγματος) τον Λόφο Ματζούμπα, κοντά στο πέρασμα Λένγκς Νεκ, το βράδυ της 26ης Φεβρουαρίου. Στόχος του ήταν αφού εξασφαλίσει την τοποθεσία,να αναγκάσει με πυρά πυροβολικού τους Μπόερς να εγκαταλείψουν τις οχυρές τους θέσεις. Η Μάχη που θα ακολουθούσε θα οδηγούσε στην οριστική συντριβή των Βρετανών και τον θάνατο του ικανού αλλά υπερφίαλου Κόλευ.