30 Οκτωβρίου 2012

The last five Afrikaner leaders.


Hermann Giliomee
28 October 2012

Hermann Giliomee says there is an eerie parallel between the NP and the ANC govt today




Winston Churchill once said: "History will be kind to me for I intend to write it." He fully carried out his decision, made early in his life, to write copiously and absorbingly about history, his ancestors and his political career.

Indeed it could be argued that for much of his career he was above all a writer. It peeved him somewhat that he did not win the Nobel Prize for Peace, but it was quite appropriate for the committee to award him the Nobel Prize for Literature.
Sadly there was no Churchill among the white leaders who scaled the political pinnacle in South Africa. With the exception of FW de Klerk no one wrote his autobiography. In his life Jan Smuts penned more than 20 000 personal letters to but he never seemed to have given any thought to writing the story of his life and remarkable career. It is a great pity. His remark made in letter penned in December 1948 encapsulates the true character of the country: "In South Africa the best, or the worst, never happens."

Because very few of the white leaders sat down to write their life's story the historian has a special obligation to try to lift the cover of  crucial decisions that  affected the lives of all of us. A main theme of my book The Last Afrikaner Leaders: A Crucial Test of Power (Tafelberg), which appeared last week, is the crucial role of individual leaders and of the contingent nature of developments (see here).

Social scientists in particular are inclined to underestimate the role of leadership. It is when they enter politics that they realise how wrong they were. After talking to Anwar Sadat, Golda Meir and other leaders on one of his shuttle missions in the Middle East in 1974, Henry Kissinger said: ‘As a professor, I tended to think of history as run by impersonal forces. But when you see it in practice, you see the difference personalities make.'[1]

An embattled ethnic or national group, such as the Jews or the Afrikaners, fearing not only the loss of their power but also of their cultural heritage, attaches great weight to leaders to secure the group's survival and material welfare. In the mid-1970s a large opinion survey found that 60% of Afrikaners would support the leaders ‘even if they acted in ways they did not understand or approve.'[2]

In 1992, when white civil servants felt very insecure about their career prospects, a poll was taken to measure their trust in politicians. It found very low levels of trust in politicians in general, but more than three quarters of NP- or DP-supporting respondents trusted De Klerk to negotiate a settlement that they could endorse.[3]

One does not have to subscribe to the Great Man theory of history, to recognise that the character of leaders and the kind of leadership they provide are of vital importance. For better or worse, they left a far greater imprint on the course of history and our lives than is normally assumed.

The great American diplomatic historian George Kennan, who produced seminal perspectives on the capacity of the Soviet Union's capacity for reform, observed that the historian has to go beyond the what of history to consider the how.
Historians have to ask how the leaders saw the facts and how they related to them. This leads to other questions: What did they think they were doing and what did they in actual fact achieve? What motivated them and what was their vision? What role did this vision play in the outcome? Finally: in the light of the historical perspective, how did their efforts relate to the ultimate results of their behaviour?[4]

In my book I address these questions with respect to five white South African leaders (Hendrik Verwoerd, John Vorster, PW Botha, Frederik Van Zyl Slabbert, and FW de Klerk). How did these leaders manage to build up their position, what motivated them and what did they achieve (and not achieve)? Some other aspects are also important. Did they rely on sage advice? Did their health or other personal circumstances affect their decisions?

The most intriguing figure of the five is Verwoerd.  The battle for control over the state that was waged from 1976 to 1994 was never a military one but one fought to an extraordinary degree by means of propaganda.

For some reason the African National Congress leadership decided in the early 1960s to single out Verwoerd as the arch demon, but that was not how he was seen by a wide spectrum of public opinion in the mid-1960s. A week before his death Time magazine described him as "one of the ablest white leaders" Africa has ever seen. The Financial Mail published a special edition, entitled ‘The Fabulous  Years' on the period 1961 to 1967, when South Africa grew by 30 per cent in real terms.

Harry Oppenheimer observed that in the first half of the 1960s black wages in secondary industry grew faster than those of whites, adding that this might be the reason why the country "was so much more stable than many people are inclined to suppose."[5]

There are many misconceptions about Verwoerd. It was not his stance on apartheid that won him staunch support among Afrikaners but his unexpected success in winning a republic. In private he was remarkable flexible about apartheid.

To Dag Hammarskjöld, UN Secretary General who visited the country in 1961, he privately spelled out a vision of what the two leaders called a  "competitive alternative to integration" that was compelling enough for them to decide to explore the matter further.  (Hammarskjöld died shortly afterwards in an air crash).

John Vorster, his successor,  missed major opportunities for reform and was such a poor administrator that it is easy to underrate his abilities.  But Henry Kissinger, who met him in Germany in 1975, described him as "highly intelligent."
Helen Suzman  was a fierce critic of his policies but did not write him off as a political leader. She told me once: "Verwoerd was ideologically obsessed, so you could not argue with him, PW Botha was a bully, so you would not argue with him, but Vorster had a mind. I liked listening to him."

She believed Vorster had a far higher regard than the  ANC leaders for the right of opposition parties in Parliament to receive proper answers from government for its action .

Fanie Botha, the minister of labour who appointed the Wiehahn commission, revealed that it was Vorster who first mooted the idea of such an initiative in a private conversation between the two them in 1975.

Vorster allowed rampant departmentalism. The cabinet never discussed the incursion of South African troops in Angola in 1975 or the decision to impose Afrikaans in black schools in Soweto and other the southern Transvaal townships in 1975. In both cases disaster ensued.

Interviewing Vorster in 1980 on the very day Robert Mugabe came to power in Zimbabwe, I posed this question: "Had Ian Smith as leader of the white community in Zimbabwe squandered options that could have prevented this fate?" He had, Vorster replied, and but he rejected all Vorster's attempts to negotiate a compromise solution. Exasperated, Vorster asked him: ‘Do you not know the story of the sultan's horse?' The sultan had sentenced three men to death but promised to set free any
of the three who could make his horse talk. While two of them were being dragged to the executioner's block the next day they saw the third standing about free. ‘What did you tell the sultan? We said it was impossible to make a horse talk.'  The free man replied: ‘I told the sultan I could make his horse talk, but it would take five years. In that period a lot can happen: The sultan could die, the horse could die or I could die, and, who knows, I may even get the damn horse to talk.'

Vorster noted that when Smith did finally accept majority rule the regime had its back against the wall, unable to set conditions. He had wasted the time when he could have made much better deals. The parable's implications for Vorster and for South Africa were obvious, but our conversation did not dwell on that. The sudden appearance of Moscow aligned governments on South Africa's borders and the apartheid state's failure to provide urban blacks with any representation left Vorster paralysed.

PW Botha against all expectations turned out to be a shrewd and rational leader during his fist seven years in office. In 1982 Javier Perez de Cuellar, UN Secretary General, remarked privately : "Two leaders have made a great impression on me,  China's Deng Xio Ping and South Africa's PW Botha. They understand power."
Botha fatally miscalculated by omitting blacks in the first step of constitutional reform. But he accepted a unified system of industrial bargaining and without his support the Wiehahn Commission's reform proposals would have been emasculated.

Botha's erratic performance in the second half of his term was due to a stroke he suffered in 1985, which was hushed up and is revealed for this time in the book. A neurologist who studied the scan is convinced that Botha ought to have retired.  The stroke almost certainly accounts for his strange behaviour in the first three weeks of August, culminating in the disastrous Rubicon speech.

By 1975 South Africa was the world's 18th largest economy and the world's 15th trading nation. By 2007 it had fallen to 28th and 37th.[6] Although there were rumours about corruption, Transparency International, which measures the perceived level of corruption, ranked the country in 1995 -the earliest survey available -24th, just below Japan and above Portugal.  By 2011 it had fallen 40 places and was ranked 64th in the world.[7]

Life expectancy of population rose improved from 51 in 1960-65 to 61 in 1985-90. Financially the government was under pressure, but, as Derek Keys, the last Minister of Finance, told me: "We could go on".  The state was not bankrupt, as is often stated.  The resistance movement offered no immediate armed challenge to the state by the end of the 1980s.
Why did the government find it necessary to hand over power in 1993-94? Magnus Malan, minister of  defence, told me frankly: "We won the war militarily but lost it at the negotiating table." It was Van Zyl Slabbert, who drummed in the message that a state t isolated universally and confronted by an increasingly hostile labour force could not hope to restore growth and stability.  But Slabbert miscalculated in believing that the ANC was a confident, market-friendly body concerned with the welfare of all, instead of a populist movement bent on the enrichment of the powerful while providing hand-outs to the poor.

The last leader discussed in the book is FW de Klerk. His gamble was to lock the ANC in a power-sharing arrangement that provide the basis for a successful economy and co-operation between white and black. I still believe it is the best system of government for South Africa.

White rule was inherent unstable with most of the population disenfranchised and most of the labour force excluded from the formal negotiating framework. But as inherently unstable over the longer run is a system like the current one, with more than two-thirds of the ANC supporters paying no taxes, apart from sales tax.

There is an eerie parallel between the NP and the ANC government: the people in power believed that the system on top of which they sat was working  and needed only minor modifications. As in the case of the NP after the Mid-1980s the ANC leadership will soon find the ground under their feet shifting and crumbling.

In an obituary of Eric Hobsbawm, the doyen of Marxist historians,  Cambridge professor in law David Feldman pointed out that winners rarely ask the interesting questions. "How could they? Their victory seemed right and inevitable or both. "  Hobsbawm, he added, was on the losing side and was better placed to asked how history turned out the way they did, and also, one could add, how the country could set out on a more promising path.[8]

South Africa is in danger of becoming a losing country. It is time for winners and loser to get together and talk about becoming a success story.


Hermann Giliomee is editor of the New History of South Africa (Tafelberg 2007) and author of The Last Afrikaner Leaders: A Crucial Test of Power (Tafelberg, 2012) - which can be purchased online here




Footnotes:
[1] Cited by Walter Isaacson in Michael Leventhal, ed., The Hand of History (London: Greenhill Books, 2011), p. 69.
[2] Theo Hanf et al, Südafrika: Friedlicher Wandel? (Munich: Kaiser, 1978), pp. 421-22.
[3] [3] JS Wessels and A Viljoen, ‘Waarde-oriëntasies en toekomsverwagting van die Vereniging van Staatsampternare', (Pretoria: RGN, 1992), pp. 6-7, 44.
[4] Robert Ulan, ‘The US and the World: An Interview with George Kennan', New York Review of Books, 12 August 1999, p. 6.
[5] Anglo American Corporation, "Chairman's Statement", 1964, p.2.
[6] RW Johnson, South Africa's Brave New World: The Beloved Country since the End of Apartheid (London: Allen Lane 2009), pp. 598. The figures are from the World Trade Organisation.,
[7] Martin Plaut and Paul Holden, Who rules South Africa? (Johannesburg: Jonathan Ball, 2012, p.282.
[8] David Feldman, Ëric Hobsbawm, 1917-2012", The Observer, 7 October, 2012.




27 Οκτωβρίου 2012

Οι σοσιαληστές σύντροφοι του Γιώργου Παπανδρέου συνεχίζουν την σφαγή των εργατών σε απόλυτη σιωπή...





Τα καθάρματα της σοσιαληστρικής διεθνούς βράβευαν τον πανάξιο ηγέτη τους στα πολυτελή ξενοδοχεία της χλιδής ενώ την ίδια στιγμή έσφαζαν ανηλεώς απεργούς.

Νέα αιματηρά επεισόδια σημειώθηκαν σήμερα ανάμεσα σε απεργούς μεταλλωρύχους και τις αστυνομικές δυνάμεις στη Νότια Αφρική, η οποία συνταράσσεται εδώ και δύο μήνες από μια σειρά παράνομων απεργιών στα ορυχεία της.

Τις τελευταίες εβδομάδες, πάνω από 6 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 100 συνελήφθησαν κατά την διάρκεια συμπλοκών των απεργών με την αστυνομία.

14 Οκτωβρίου 2012

Έκκληση για διεθνή παρέμβαση σχετικά με την άδικη φυλάκιση των εμπλεκομένων στην υπόθεση Boeremag.




• 24 άνδρες κατηγορούνται για εσχάτη προδοσία κατά της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας και έχουν φυλακιστεί από το 2002.

• Περισσότεροι από 20 Μπόερς έχουν υποβληθεί σε μια εξαντλητική δικαστική υπόθεση που τους ταλαιπωρεί επί δέκα χρόνια.

• Κατά τη διάρκεια της δίκης είχε αποκαλυφθεί ότι πράκτορες της κυβερνήσεως και προβοκάτορες της αστυνομίας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό, την οργάνωση και την υποκίνηση των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτή την υπόθεση.

• 10 από τους κατηγορούμενους εξακολουθούν να κρατούνται ως «προφυλακισμένοι εν αναμονή της δίκης» (για 10 χρόνια ήδη), χωρίς το δικαίωμα καταβολής εγγύησης. Κρατούνται υπό απάνθρωπες συνθήκες, χειρότερες ακόμη και από τους βαρυποινίτες (για παράδειγμα: δεν τους επιτρέπεται καμία επίσκεψη τα τελευταία δέκα χρόνια).

• Ο κατηγορούμενος του οποίου στέρησαν το δικαίωμα της καταβολής εγγυήσεως, καταδικάστηκε ενώπιον μαύρων δικαστών, ενώ η εγγύηση χορηγήθηκε σύμφωνα με το νόμο σε αυτούς που δικάστηκαν ενώπιον λευκών δικαστών.

• οκτώ από τους κατηγορούμενους έχουν πάρει διαζύγιο μετά την έναρξη της υποθέσεως, δύο έχουν αποβιώσει, ενώ ένας πάσχει από ανίατη ασθένεια.

• Ένας εκ των κατηγορουμένων είναι άνω των εβδομήντα ετών και πάσχει από καρδιακή ανεπάρκεια. Έχει υποβληθεί σε επέμβαση τριπλού by-pass, και συνεχίζουν να του αρνούνται την αποφυλάκιση με χρηματική εγγύηση.

• Η υπόθεση αναβλήθηκε γι ακόμη μία φορά για τα μέσα του Ιανουαρίου του 2013.

• Η συγκεκριμένη υπόθεση εναντίον αυτών των ανθρώπων αποτελεί τεράστια παρανομία και ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Λαμβάνει χώρα στη Νότια Αφρική η οποία είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.



Η διεθνής κοινότητα πρέπει να κάνει τις απαραίτητες συστάσεις και αναμένουμε την άμεση επέμβαση και αποκατάσταση της δικαιοσύνης.







10 Οκτωβρίου 2012

PLAASMOORD.




Please watch this short film 1st – WITH SOUND PLEASE !

http://youtu.be/ykTLX6ytHQg - THE SHORT FILM LINK (10min)

A FilmChrome production.

"Anti-crime campaign film about true events happening in South Africa. Help us create a world wide awareness of the genocide everybody pretends does not exist."

We are determined to create a high end product that will aesthetically and conceptually rival that of high budget anachronism productions.

Please consider helping us in realizing our project in the most wonderful and professional way possible?



Short Summary

We are an independent indie film making team in South Africa. We've created a short film called Plaasmoord ("farm murder") as a preview of what we would more or less like to achieve with the feature film. This short film received great responses on YouTube both locally and internationally. (more than 8000 hits in just 4 weeks)

We have a great and dedicated team on this side, willing to work for free on the "Farm Murders" project. We feel so passionate about this topic that we would like to create a full feature film to expose the genocide & brutal farm killings in South Africa to the rest of the world in a non-political way (Story Form).

We need funding for the following:

Equipment :

  • Camera - NEX-VG20 Sony
  • Lights and Dolly - (Can build our self, but need funding for raw materials)
  • Traveling costs
  • Catering on set
  • Props & Effects
  • Wardrobe
  • Accommodation for crew
  • Computer for editing
  • Editing Software (Adobe After Effects, etc.)
  • Soundtrack & Audio
  • Production & Marketing

Exposure/Marketing: You / your company could be credited and thus associated with the film by us adding your name/logo on our printed and digital marketing material (Facebook page, twitter, posters, flyers and DVD-cover etc.). Product placement in the film, this could create a larger local and international awareness of your company through exposure at festivals and the premieres.

We will feature you permanently on our social networking sites where your company will reach many potential customers and clients. All contributors will be mentioned in the end credits, to what extent depending on the size of the contribution.

A larger financial donation could receive an in association with/ Executive Producer/ opening credit. The festival is a platform to promote your product, as many industry professionals, alumni, and the general public will join the screenings in Cape Town and Johannesburg.

Furthermore, your brand will be featured in the 'behind the scenes/ making of documentary. We could make a version with specific brand exposure of your company for your own marketing purposes.

This will affiliate your brand with young, up and coming filmmakers who will be the pioneers of the industry in the future and you will help in fostering a proudly South African film.

 

You can also watch the “PLAASMOORD” motivation trailer here…  

                http://youtu.be/-NhEvDMHt38

The Team

  • Pieter Oosthuizen (Willing to work on the "Plaasmoord" feature film)

Stage plays:

  1. Oupa Andries 1– Writer, Director – award  winning
  2. Oupa Andries 2 – Writer
  3. Dreyers van Dashoop – Writer
  4. Die Vonkel in haar oë – Technical

Film:

  1. Run – Technical
  2. Eleven – Writer, Director – Award Nominated
  3. Decoy – Writer, Producer – Award Winning
  4. The Great Michael Phillip Strauss – Technical
  5. Best Before – Cinematographer – Award      Nominated
  6. Karate Kallie – Technical
  7. Anti-Drugs Vuka Advert campaign – Director - Selected


Music Videos:

  1. Saartjie, Innie Reën – Director
  2. Lianie May, Skooljare – Technical
  3. Andriëtte, Storm in my hart – Technical
  4. Sarah Theron – Storm in ‘n D-cup – Technical
Writer, Director, Producer, Cinematographer on various Corporate and Charity videos


On the Short film (Plaasmoord) :

  • Director - Michael-andre Bergh

Also directed, filmed and edited short films:

  1. Sleeper State
  2. Victim
  3. Will o' the Wisp
  4. Honey Trap
  5. Dik Bek.
Designed and filmed several web adds for Esquire Technologies.

Book Trailer:

  1. Die offer van Kain (Written by Vici Perrin)
  2. The Son of Perdition (Written by Len du Randt)
  • Actor - Christopher Marais

Stage productions

  1. The suitcase – Old man
  2. The advocate – Butler

Film

  1. Wolf Wolf - Frans à Disabled nephew
  2. Earning my father’s respect à James - DOP
  3. 4000 years in Africa à Henchman
  4. La Production à Anton van Wyk à Actor
  5. Ghost hunter à Barman
  6. Plaasmoord à David à Son of the murdered      family.
  • Actress - Celia Madden

Film

  1. Victim - Leading role
  2. Winnie - Featured extra
  3. Plaasmoord - Supporting role
  4. Sleeper State - Featured extra
  5. ShortBoys - Featured extra
 

THANK YOU FOR WATCHING OUR SHORT FILM !!

 

BEST REGARDS

FilmChrome Team

6 Οκτωβρίου 2012

Τζον Κώστας: Ένας Έλληνας πολεμιστής στο πλευρό των Μπόερς κατά τον Αγγλο-Μπόερ Πόλεμο (1899-1902).


Στον περιώνυμο πόλεμο των Μπόερς (1899-1902), έλαβε εθελοντικά μέρος, με την πλευρά των Μπόερς, ο Ηπειρώτης Τζον Κώστας (ελληνικό όνομα: Γιάννης Κώνστας), ο οποίος καταγόταν από το ακριτικό χωριό Λειά Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Είναι το μοναδικό ελληνικό όνομα που αναφέρεται στα ιστορικά αρχεία, αν και λέγεται ότι πολέμησαν αρκετοί Έλληνες στο πλευρό των καταπιεσμένων Μπόερς εναντίον των αποικιοκρατών Βρετανών.

Ο Τζον Κώστας έφτασε στη Νότια Αφρική το 1899, αφού πρώτα πέρασε από πολλές άλλες αφρικανικές χώρες. Εκείνο τον καιρό βρισκόταν σε εξέλιξη ο Αγγλο-Μπόερ πόλεμος και ο Γιάννης πολέμησε στο πλευρό των Μπόερς. Έτσι, βρίσκουμε τον Τζον Κώστα, υπό τις διαταγές του στρατηγού Ντε Λαρέι, στα περίφημα χαρακώματα του Μπόγκερ-Σφόρνταϊν, στην αιματηρότερη μάχη του πολέμου στους λόφους του Σπιόν-Κοπ (21-1-1900). Στη μεγάλη μάχη στο φαράγγι του Πάαντεμπεργκ, κοντά στον ποταμό Μόντερ (28-2-1900), ο Τζον Κώστας συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τους Άγγλους μαζί με 4.000 Μπόερς και αποστέλλεται στην Κεϊλάνη (σημερινή Σρι Λάνκα).

Τότε επίσης χρονολογείται η θρυλούμενη συνάντησή του με τον νεαρό Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο οποίος παρακολουθούσε τον πόλεμο ως ανταποκριτής της εφημερίδας του Λονδίνου "Morning Post". Πράγματι, τοπικά και χρονικά συμπίπτουν οι παρουσίες αμφοτέρων στο Τράνσβααλ. Ετσι στις 15-11-1899 ο Τσόρτσιλ συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τους Μπόερς. Στην περιοχή αυτή δρούσε και ο Τζον Κώστας.

Προφανώς μεταξύ των Μπόερς που συνέλαβαν αιχμάλωτο τον Τσόρτσιλ ήταν και ο Τζον Κώστας. Επέστρεψε στη Ν. Αφρική, από την Κεϊλάνη, μετά τη συνθήκη ειρήνης του Μαΐου 1902 και εγκαταστάθηκε στην πανεπιστημιούπολη της Ν. Αφρικής, το Στέλενμποσχ , όπου άνοιξε ένα καφενείο.

Το 1912 επέστρεψε στην τουρκοκρατούμενη τότε Ήπειρο, σχημάτισε αντάρτικες ομάδες και πολέμησε τον Τούρκο κατακτητή. Έλαβε επίσης μέρος στον αγώνα αυτονόμησης της Β. Ηπείρου.

Αυτά τα στοιχεία είναι τα μοναδικά που μπορούμε να συλλέξουμε από τις ελάχιστες πηγές στις οποίες αναφέρονται ονόματα στρατιωτών εκείνης της περιόδου. Ελληνική παρουσία στη Νότια Αφρική αναφέρεται από τον 18ο αιώνα, οπότε είναι σχεδόν σίγουρη η συμμετοχή και άλλων Ελλήνων στον Αγγλο-Μπόερ πόλεμο.





 πηγές: "Τα νέα των Φιλιατών" (Αρ. Φ.: 130 Μάρτιος 2010),
άρθρο του Αντωνίου  Ν. Βενέτη στο ένθετο «7» της «Ε» της 24-1-2010,
http://omogeneia.gr/

Επιμέλεια: Τσίκας Δημήτριος

3 Οκτωβρίου 2012

Η πικρή μοίρα της απολύτου καταρρεύσεως μιας (άλλοτε ευημερούσας) χώρας του νοτίου ημισφαιρίου.





Υπήρχε κάποτε μια χώρα πλούσια, όμορφη, ευημερούσα. Οι κάτοικοί της δεν είχαν βέβαια όλοι ανεξαιρέτως τα ίδια πολιτικά δικαιώματα. Ωστόσο, ακόμα και εκείνοι από τους υπηκόους που είχαν περιορισμένα δικαιώματα, έχαιραν υψηλού βιοτικού επιπέδου, απολάμβαναν ένα αξιοζήλευτο σύστημα υγείας. Η χώρα εξασφάλιζε στους κατοίκους της μια καλή και άνετη ζωή.

Δεν πέρασαν παρά λίγες δεκαετίες στην διάρκεια των οποίων τα πάντα άλλαξαν στη χώρα αυτή. Η μερίδα των πολιτών με τα περιορισμένα δικαιώματα κατάφερε - με δόλια εξωγενή συνδρομή - να ανατρέψει άρδην την κατάσταση, από πάσης απόψεως. Όχι μόνο απέκτησε δικαιώματα (που δεν ήταν εις θέσιν να διαχειριστεί), αλλά της επετράπη, στα πλαίσια μιας ανίερης διεθνούς συνομωσίας, να καταδιώξει απηνώς και να εκδιώξει βιαίως από τα κτήματα τους και τελικά από την χώρα (ή σε πολλές περιπτώσεις και να εξοντώσει φυσικώς μέσω εγκληματικών μεθοδευμένων δολοφονιών) την μερίδα εκείνη των πολιτών που, έχοντας οργανώσει εξ αρχής το κράτος, ασκούσε έως τότε την διοίκηση. Αυτή η κοινωνική (φυλετική εν προκειμένω) ανατροπή είχε παράπλευρες καταστροφικές συνέπειες. Το κράτος έχει σήμερα οικονομικώς καταρρεύσει. Ο πληθωρισμός καλπάζει στο εξωφρενικό 231.000.000 % (ναι, πρόκειται για το ύψος του πληθωρισμού, δεν πρόκειται για τηλεφωνικό αριθμό…). Σύμφωνα με πρόσφατο νόμο απαγορεύεται στους πολίτες να κάνουν ημερήσια ανάληψη από τις τράπεζες ποσού χρημάτων μεγαλύτερου των 500.000 τοπικών δολαρίων. Μη σας μπερδεύει το νούμερο. Αυτό το ποσό ισοδυναμεί με μόλις το ένα τρίτο ενός αμερικανικού δολαρίου, ποσό με το οποίο δεν μπορεί να αγοραστεί παρά μόνον λίγο ψωμί! Για την αγορά 2 κιλών ζάχαρης, επί παραδείγματι, θα χρειάζονταν αναλήψεις αυτού του ελαχίστου επιτρεπομένου ποσού επί τέσσερις ημέρες! Τεράστιες ουρές σχηματίζουν οι πολίτες καθημερινώς έξω από τις τράπεζες προκειμένου να πραγματοποιήσουν την ελαχίστη αυτή επιτρεπτή ανάληψη, όχι τόσο για να καταφέρουν να αγοράσουν λίγο ψωμί ή κάποια άλλα βασικά τρόφιμα, αφού η εξασφάλιση του περιζήτητου καθημερινού φαγητού δεν αποτελεί παρά ταύτα την πρώτη προτεραιότητα των εξαθλιωμένων, λιμοκτονούντων πολιτών! Προέχει η αγορά φαρμάκων ώστε να καταφέρουν να επιζήσουν από τις ασθένειες που πλήττουν την χώρα με μορφή καλπαζουσών επιδημιών! Τελευταία μάστιγα (εκτός από το AIDS και την ελονοσία που παραμένουν σε ασύλληπτα επίπεδα εξαπλώσεως), αποτελεί η χολέρα. Χιλιάδες πεθαίνουν από την επιδημία της νόσου αυτής, την οποία εντείνουν οι τρισάθλιες συνθήκες υγιεινής. Λέγεται ότι η έλλειψη νερού οδήγησε τους κατοίκους στο σκάψιμο προχείρων πηγαδιών στα οποία εισρέουν βοθρολύμματα με αποτέλεσμα την πρόκληση γενικευμένων μολύνσεων. Εκτιμάται ότι πάνω από 3000 άτομα έχουν πεθάνει από χολέρα τις δυο τελευταίες εβδομάδες. Κάποιοι από αυτούς δεν κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση σε φαρμακευτική αγωγή μη μπορώντας να πάρουν τα χρήματα από τις τράπεζες! Βέβαια, αυτή η κατάσταση αποσιωπάται ή εντέχνως υποβαθμίζεται από τα κρατούντα δυτικά μ.μ.ε., αφού πρόκειται για τα ίδια μ.μ.ε. που ασκούσαν κατά το παρελθόν αφόρητες πιέσεις στην παλαιά διοίκηση ώστε να παραδώσει την εξουσία, γεγονός που οδήγησε στην σημερινή εφιαλτική κατάσταση.

Στην χώρα αυτή, κάποτε, την διοίκησή ασκούσαν οι Λευκοί κάτοικοι της, οι οποίοι ονόμαζαν την πατρίδα τους Ροδεσία. Είχαν ιδρύσει και θεμελιώσει το κράτος καθιστώντας το μία από τις πιο ανθηρές οικονομίες παγκοσμίως. Από φυσικής απόψεως ήταν ένας επίγειος παράδεισος με εκτεταμένα δάση, πρότυπα οργανωμένες φυτείες, περιποιημένους κήπους. Όταν όμως η μειονότης των Λευκών Ευρωπαϊκής καταγωγής κατοίκων απώλεσε την εξουσία, η πλειονότης των (νέγρων) νέων εξουσιαστών πολύ σύντομα κατάφερε να διαλύσει τα πάντα, οδηγώντας τη χώρα στην απόλυτη καταστροφή… Η χώρα μετενομάσθη σε Ζιμπάμπουε και έκτοτε διολισθαίνει σταθερά στην κατάσταση της επιγείου κολάσεως. Οι μεν Λευκοί εξεδιώχθησαν ή εδολοφονήθησαν, οι δε νέγροι πεθαίνουν πλέον μαζικώς από έλλειψη βασικών τροφίμων, νερού και φαρμάκων σε μια διαλελυμένη χώρα στην οποία βασιλεύει μόνον η βία, η πείνα, οι αρρώστιες και η διαφθορά. Τα κατασχεθέντα από την νεγρική εξουσία πρώην κτήματα των Λευκών καλλιεργητών παραμένουν χέρσα, ενώ το φυσικό τοπίο έχει λάβει εντός ολίγων ετών τα χαρακτηριστικά μιας απεράντου ερήμου, βοηθώντας τους οξυδερκείς μελετητές να εξαγάγουν ένα συμπέρασμα που να εξηγεί το γεγονός ότι οι περισσότερες έρημοι βρίσκονται κατά σύμπτωση σε περιοχές της γης στις οποίες κατοικούν λαοί νεγρικής, σημιτικής, τουρανικής ή μογγολικής καταγωγής… Προφανώς λοιπόν η δημιουργία των ερήμων έχει ανθρωπογενή προέλευση άμεσα συνδεδεμένη με την φυλετική υπόσταση των κατοίκων των ερημοποιούμενων περιοχών (μήπως αυτό κάτι λέει και για την Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών;).

Ίδια και απαράλλακτη ήταν η εξέλιξη των τελευταίων δεκαετιών και στο άλλοτε πανίσχυρο και πλούσιο γειτονικό κράτος της Ν. Αφρικής, για την περίπτωση του οποίου ίσως μιλήσουμε ξεχωριστά σε μελλοντική αναφορά.

Μπορούμε όμως από τα θλιβερά παραδείγματα της Ροδεσίας και της Ν. Αφρικής να λάβουμε και εμείς οι Ευρωπαίοι μια ξεκάθαρη (και άκρως διδακτική) πρόγευση του επιφυλασσομένου σκοτεινού μέλλοντος της Ευρωπαϊκή πατρίδας μας, αν επιτρέψουμε να συνεχιστεί ο σημερινός ανεξέλεγκτος δημογραφικός κατακλυσμός της από τριτοκοσμικούς…




2 Οκτωβρίου 2012

Black farmers in South Africa cash in by selling land given to them by the government... back to whites who originally owned the farms.


South Africa's black farmers are cashing on their once white-owned farmland -  by selling it back to its original owners.
The South African government has spent a fortune trying to redistribute the country's land wealth from the white minority to the black majority.
It has bought thousands of hectares of white owned farm land and either given it or sold it on to poor blacks.

Black farmers: Many are being sold back to the original white owners
Black farmers: Many are being sold back to the original white owners

But yesterday the country's minister of land reform admitted that many of the new black farmers have simply resold the land back to the original  owners.
Nelson Mandela: His party made promises to redistribute white-owned farmland to black people
Nelson Mandela: His party made promises to redistribute white-owned farmland to black people
Gugile Nkwinti said black farmers have resold nearly 30 per cent of the white farmland bought for them by the government.
He said: 'The government bought land and handed it over to aspirant farmers who then sold it again, in many instances back to the original owner.'
Land economists say that the redistribution policy is highly inefficient as the white-owned land is often bought at above its market value by the government.
After the land has been given, or sold at a discount, to the new black owner, he is able to simply then able to sell it on.
This means that both farmers - black and white - are able to turn a profit from the government's involvement.
After black majority rule was won in 1994, Nelson Mandela's African National Congress (ANC) government set a goal of redistributing 30 per cent of agricultural land to blacks by 2014.
However, so far it has managed to buy and successfully redistribute just two per cent of the country's land.
The problem is hugely emotional in South Africa, where the majority of black people still live in poverty, despite 17 years of black rule.
In neighbouring Zimbabwe, Robert Mugabe's government tried to solve the same problem by forcibly evicting around 5,000 white farmers from their farmland.
Even though Zimbabwe's policy has been an unmitigated economic disaster, some influential politicians in South Africa have advocated doing the same.
Addressing the problem yesterday, Mr Nkwinti said: 'In our country we wanted to solve it yesterday.
'That's not possible. So we think it's going to take a bit of time and it will require patience.'
Studies of the South African model have shown that as many as 90 per cent of the new black-run farms fail because the new owners do not have the experience of running a large enterprise.
Although whites make up less than 10 per cent of South Africa's population of 50 million, they own about 90 per cent of the country's agricultural land.
Advocates for reform argue that this massive inequality is a direct result of the colonisation of South Africa by Europeans and the consequent forcing of indigenous people of their land.






Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-2032588/Black-farmers-South-Africa-cash-selling-land-given-government--whites-originally-owned-farms.html#ixzz287jGpjKE
Follow us: @MailOnline on Twitter | DailyMail on Facebook