30 Σεπτεμβρίου 2012

Ο «απωθημένος» πόλεμος των Μπόερς.






Εκατό χρόνια μετά την κήρυξη εκείνου του πολέμου στη Νότια Αφρική, μαύροι και λευκοί, Νοτιοαφρικανοί, Βρετανοί και ιθαγενείς βιώνουν τις συνέπειές του. Ο πόλεμος των «λευκών ανδρών», όπως ονομάστηκε από τους Αφρικανούς, που κήρυξε η βρετανική κυβέρνηση στη Δημοκρατία του Τρανσβάαλ το 1899 με αφορμή τον έλεγχο των χρυσωρυχείων και αιτία την αναδυόμενη νοτιοαφρικανική ενότητα, συνέχισε να επηρεάζει τις νοτιοαφρικανικές πολιτικές εξελίξεις ως τα μέσα του 20ού αιώνα


Πλούσια υπεδάφη σε ευγενή και πολύτιμα μέταλλα, γόνιμα εδάφη, ατέλειωτες φυτείες, έγχρωμοι κάτοικοι... Ο παράδεισος της Αφρικανικής ηπείρου έγινε μήλο της έριδος για τους ευρωπαίους αποικιοκράτες από τον 16ο κιόλας αιώνα. Οι αυτόχθονες αφρικανικοί λαοί των Βουσμάνων, των Ουτεντότων και των Μπαντού, υποδέχθηκαν τους πρώτους λευκούς εποίκους από την Ολλανδία, στο τέλος του 16ου αιώνα, δημιουργώντας γενιά με τη γενιά τους Νοτιοαφρικανούς, μια ισχυρή εθνική οντότητα, με δική τους γλώσσα ­ νοτιοαφρικανική ­ δικό τους πολιτισμό, δική τους κλειστή για τους γηγενείς μαύρους κοινωνία.

Η επέλαση των αποικιοκρατών συνεχίστηκε καθώς οι ευρωπαϊκές μητροπόλεις επιδίδονταν σε μια διαρκή όσο και αιματηρή επίδειξη δύναμης και κυριαρχίας, με αποτέλεσμα οι αφρικανικές φυλές να διώκονται από τη γη τους, να ταπεινώνονται, να συρρικνώνονται, να εξουσιάζονται από τους πολιτισμένους χριστιανούς κατακτητές... Μαζί τους και οι Νοτιοαφρικανοί που έβλεπαν τους νέους εποίκους να διασφαλίζουν εδάφη, υπεδάφη, λιμάνια, περιοχές, συχνά ανήμποροι να αντιδράσουν. Στα τέλη του 19ου αιώνα άρχισε να αμφισβητείται έντονα η ισχυρή βρετανική κυριαρχία και να αναπτύσσεται η διαμάχη ανάμεσα σε αγγλόφωνους πληθυσμούς, που μεγάλωνε όσο νέα κοιτάσματα χρυσού και διαμαντιών ανακαλύπτονταν στη Νότια ιδίως Αφρική.


Το «τοπίο» των ανθρώπων

Οπου οι Νοτιοαφρικανοί διαπραγματεύονταν ή διεκδικούσαν προνόμια έναντι των βρετανών κυρίως αποικιοκρατών, τα... απολάμβαναν και έπαυαν να ενδιαφέρονται για τον αφρικανικό πληθυσμό, εκτός από την... εξασφάλιση της εργασίας τους. Με άλλα λόγια, οι Αφρικανοί συνέχιζαν να ζουν στη γη τους, που όριζαν πλέον οι λευκοί, σαν «σκουότερς», τους καλούσαν δηλαδή μόνο για δουλειά και τους περιόριζαν σε χωριστούς οικισμούς, από όπου δεν τους επέτρεπαν να μετακινούνται χωρίς άδεια και λόγο προς τις πόλεις των λευκών.

Οι Νοτιοαφρικανοί ή Μπόερς, όπως ονομάστηκαν στη δική τους γλώσσα, τα «ντάτσικα», παραγκωνίστηκαν ως κτηνοτρόφοι και μεγαλοκτηματίες. Εκμεταλλευόμενοι τις ρίζες που είχαν πλέον αποκτήσει, μετά από γενιές δύο αιώνων, στη Νότιο Αφρική, είχαν τους έγχρωμους γηγενείς ως απασχολούμενους στις φάρμες που διατηρούσαν. Το ίδιο επιδίωξαν και οι Βρετανοί. Το 1899 οι Αφρικανοί που εργάζονταν στα ορυχεία ανέρχονταν σε 97.000 ενώ οι Νοτιοαφρικανοί άρχισαν να τους θεωρούν ως υπολογίσιμο μέγεθος, απειλούμενοι από αυτούς στη σκληρή και ανταγωνιστική αγορά εργασίας.

Με αφορμή το ανεξάρτητο και πλούσιο Τρανσβάαλ, οι Βρετανοί το 1899 κηρύσσουν πόλεμο κατά αυτής της Δημοκρατίας, κίνηση που σύντομα συσπείρωσε όλο τον νοτιοφρικανικό πληθυσμό αλλά και τους γηγενείς κατά της βρετανικής κυριαρχίας. Οι Βρετανοί ωστόσο δεν ήταν απροετοίμαστοι. Οι πληροφορίες τους, από καιρό, μιλούσαν για σκαμμένα χαντάκια, χρήση ασύρματου τηλεφώνου, χακί στολές και αγκαθωτά σύρματα σε αποψιλωμένες περιοχές, κατοπινά πεδία μάχης. Οι υψηλές προδιαγραφές ενός νέου ταχύτατου φλογοβόλου όπλου των Νοτιοφρικανών επιβεβαιώθηκαν σύντομα με τον πιο κυνικό τρόπο ενώ οι Βρετανοί προσπαθούσαν να αντιτάξουν στον οπλισμό των Μπόερς το ιππικό, τις καραμπίνες τους και την... ανωτερότητα λόγω καταγωγής.

Ηταν τα δύο τελευταία χρόνια του πολέμου όταν οι Μπόερς πολεμούσαν χωρίς μεγάλες ελπίδες αλλά με πολύ κουράγιο όταν οι Βρετανοί επινόησαν τη θεωρούμενη ως καινοτομία του αιώνα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Προκειμένου να προλάβουν τους νοτιοφρικανούς κομάντος από το να επιστρέψουν στις φάρμες τους για τροφή και προστασία, τους περικύκλωσαν μαζί με τις οικογένειές τους και τους συγκέντρωσαν σε στρατόπεδα. Είκοσι πέντε χιλιάδες γυναικόπεδα των Μπόερς πέθαναν μέσα στα ασφυκτικά γεμάτα κόσμο και ασθένειες στρατόπεδα ενώ οι άνδρες των οικογενειών οδηγούνταν κάτω από ταπεινωτικές συνθήκες σε συμβιβασμό. Το τραύμα τους δεν επουλώθηκε εύκολα.

Οι αφρικανικές δημοκρατίες, ρημαγμένες τελικά από τη βρετανική τακτική της ερήμωσης της υπαίθρου και του εγκλεισμού του αστικού πληθυσμού, υπέγραψαν τους όρους της παράδοσης, το 1902, όπου μεταξύ άλλων δέχονταν ότι οι μη λευκοί θα έμεναν χωρίς πολιτικά δικαιώματα ωσότου αποκατασταθεί η αυτοκυβέρνηση. Εφόσον η πολιτική χειραφέτηση των μη λευκών εξαρτιόταν από ένα εκλογικό σώμα λευκών, η συνθηκολόγηση καθιέρωνε για πάντα τον συνεχή αποκλεισμό τους από την πολιτική εξουσία.


Οι μακροχρόνιες συνέπειες

Οι αντιθέσεις που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου χειροτέρεψαν με την ήττα και επηρέασαν τη νοτιοαφρικανική πολιτική εξέλιξη ως τα μέσα του εικοστού αιώνα. Τα γεγονότα που επαναλαμβάνονταν στο πέρασμα των χρόνων ήταν μια αδιάκοπη προσπάθεια των εθνικιστών πολιτευτών με στόχο την ενοποίηση όλης της επικράτειας των Νοτιοαφρικανών.

Ενενήντα χρόνια μετά, με το Κόμμα του Νέλσον Μαντέλα δυναμωμένο και νόμιμο στην πολιτική ζωή του τόπου ­ μέσα και από μια άλλη ανοιχτή πληγή, τη δοκιμασία του απαρτχάιντ ­, γεννήθηκε έντονη η ανάγκη για διαφάνεια των χρόνων εκείνων. Δεν αφορούσε ωστόσο τους ντόπιους και τις δικές τους συναλλαγές με τους Μπόερς όσο τη σχέση των Βρετανών και με τους δύο. Η πρώτη μεταπολεμική γενιά ήταν αρκούντως τραυματισμένη για να θέλει να μιλήσει σχετικά με αυτό ­ ως το 1934 μόνο οκτώ απομνημονεύματα είχαν δημοσιευθεί στην τοπική γλώσσα.


Οι κατηγορίες για τα στρατόπεδα

Το βιβλίο που σήμανε το τέλος της απαγόρευσης ­ της Σάρα Ράαλ ­ κυκλοφορούσε σε χειρόγραφο για 30 χρόνια. Ηταν ωστόσο αυτό που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Κατηγορήθηκαν οι Βρετανοί για τους εγκλεισμούς σε στρατόπεδα τόσων χιλιάδων αμάχων όπως και για πιο ακραίες πράξεις ­ ως και τριμμένα γυαλιά λεγόταν ότι ανακάτευαν με την τροφή των γυναικόπαιδων προκαλώντας τους φρικιαστικό όσο και επώδυνο θάνατο. Το γεγονός βέβαια ότι δεν υπήρχε καμιά απόδειξη για να στηρίξει αυτά τα μυθεύματα (;) δεν απέτρεψε την ευρεία διάδοσή τους. Η επέτειος και ο εορτασμός του σκληρού αγώνα που έκαναν οι Μπόερς κατά των Αγγλων άγγιξε τις καρδιές των Αφρικανών, λειτούργησε σαν ισχυρό τονωτικό στον άλλο αγώνα τους, στα μέσα του εικοστού αιώνα πλέον, για δημοκρατικό καθεστώς.



δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 07/11/1999

26 Σεπτεμβρίου 2012

R.I.P. Corrie, we will miss you but we will never forget you.





Corrie Sanders a real life hero right till the very end.
Corrie pictured here with his daughter Marinique.
Corrie died protecting Marinique from a hail of bullets when the robbers burst into the Thatch Haven Country Lodge near Brits.
Corrie took his 15-year-old daughter Marinique by the wrist and told her to lie down on the floor next to him.
Sanders then told her to play dead as three of the robbers fired shots into the floor next to the heads of some of the patrons and threatened them with knives.
One of those bullets struck Sanders in his arm, before piercing his side and entering his abdomen.
No greater sacrifice can there ever be than a father who lays down his life in protecting and saving his child.
R.I.P. Corrie, we will miss you but we will never forget you.

19 Σεπτεμβρίου 2012

Στρατόπεδα συγκέντρωσης: Ένα δημιούργημα της βρετανικής κτηνωδίας.


Ο όρος "Στρατόπεδο Συγκέντρωσης" ("Concentration Camp") χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τα στρατόπεδα που έφτιαξαν οι Βρετανοί στη Νότια Αφρική κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Πολέμου των Μπόερς (1899-1902).

Το 1869 ανακαλύφθηκε χρυσός στο Τράνσβααλ και αυτή ήταν η αρχή του τέλους για τους Μπόερς, που σύντομα έπρεπε να αντιμετωπίσουν την πολεμική ισχύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το Τράνσβααλ καταλήφθηκε από τους Βρετανούς το 1877, αλλά το 1881 με τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας των Μπόερς, το Τράνσβααλ έγινε και πάλι ανεξάρτητο.

Έτσι φτάνουμε στο Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς, κατά τη διάρκεια του οποίου οι Βρετανοί δημιούργησαν τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης, τα οποία είχαν αρχικά φτιαχτεί από το βρετανικό στρατό ως "Στρατόπεδα Προσφύγων" ("Refugee Camps") με σκοπό να παρέχουν καταφύγιο για τις οικογένειες που είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω του πολέμου.

Τα αγροκτήματα των Μπόερς καταστρέφονταν από τους Βρετανούς, ακλουθώντας την πολιτική της "Καμένης Γης" ("Scorched Earth"), οι οποίοι πέρα από τη συστηματική καταστροφή των καλλιεργειών, επιδίδονταν και στη σφαγή των ζώων, την πυρπόληση των σπιτιών, και στη δηλητηρίαση των υδάτων των πηγαδιών και του αλατιού. Έτσι πολλές δεκάδες χιλιάδες γυναίκες και παιδιά εξαναγκάστηκαν να μετακινηθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τελικά, δημιουργήθηκαν συνολικά 45 Στρατόπεδα Συγκέντρωσης για τους Μπόερς αιχμάλωτους πολέμου. Από τους 28.000 άνδρες Μπόερς αιχμάλωτους πολέμου, περίπου 26.000 στάλθηκαν στο εξωτερικό. Η συντριπτική πλειοψηφία των Μπόερς που παρέμειναν στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης ήταν γυναίκες και παιδιά. Πάνω από 26.000 γυναίκες και παιδιά θα πεθάνουν τελικά στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης.

Μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι νικητές Σύμμαχοι θέλοντας να αποβάλλουν από πάνω τους τις αμαρτίες του παρελθόντος, επέρριψαν τις ακρότητές τους στους ηττημένους Ναζί. Εκτός από το Κατύν, την γενοκτονία της Ουκρανίας και τα λοιπά ψεύδη που καταλόγιζαν μεταπολεμικά στους αντιπάλους τους, προσπάθησαν να διογκώσουν τα ψεύδη για τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας που διατηρούσαν οι Γερμανοί, ώστε να αδιαφορήσει η κοινή γνώμη για τα βρετανικά εγκλήματα που προηγήθηκαν στη Νότια Αφρική. Οι ιστορίες επιστημονικής φαντασίας περί ανθρώπινων σαπουνιών, κρεματορίων, ομαδικών τάφων που δεν βρέθηκαν ποτέ και εκατομμυρίων εβραίων που πέθαναν πηγαίνοντας κόντρα στις δημογραφικές στατιστικές που τους ήθελαν περισσότερους μετά τη λήξη του πολέμου, σειρά πήρε ο πόλεμος του μοντάζ και της παραπληροφόρησης. Έτσι, φωτογραφίες από τα γκούλαγκ της Σιβηρίας και από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Μπόερς, ξεχύθηκαν σε δημοκρατικά βιβλία και προπαγανδιστικά ντοκιμαντέρ προκειμένου να σπιλώσουν το όνομα των, έτσι κι αλλιώς ηττημένων και αποδυναμωμένων, αντιπάλων τους. Μία από αυτές τις φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν ευρέως στην αντιναζιστική προπαγάνδα του μεταπολεμικού νεοταξικού κόσμου, είναι και η παρακάτω:
Ως υπερασπιστές της αλήθειας οφείλουμε να ενημερώσουμε τους επισκέπτες του blog μας ότι συγκεντρώνουμε υλικό για μελλοντικό άρθρο όπου θα αναφέρουμε λεπτομερώς και με πηγές όλες τις ακρότητες που διέπραξαν οι Άγγλοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Νότια Αφρική κατά τον Αγγλο-Μπόερ Πόλεμο. Πολλοί θα εκπλαγούν με το πόσο γνώριμες θα τους είναι οι φωτογραφίες από βιβλία για τα υποτιθέμενα "στρατόπεδα θανάτου"των Ναζί...

16 Σεπτεμβρίου 2012

Ο Βάσκο ντε Γκάμα και οι Μπόερς.


Ο Βάσκο ντε Γκάμα γεννήθηκε το 1469 στην Πορτογαλία. Στα 28 του, ήταν γνωστός θαλασσοπόρος. Ήθελε να βρει ένα θαλάσσιο πέρασμα για τις Ινδίες, όχι πλέοντας δυτικά όπως έκανε ο Κολόμβος αλλά περιπλέοντας την Αφρική. Πίστευε ότι, σε κάποιο σημείο στο Νότο, υπήρχε διέξοδος προς τον Ινδικό ωκεανό.


Στις 8 Ιουλίου του 1497, ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι. Τα τέσσερα πλοία της αποστολής, με τους τεράστιους ζωγραφισμένους σταυρούς στα πανιά τους, έφυγαν από τη Λισσαβόνα και κατευθύνθηκαν νότια, ακολουθώντας τις αφρικανικές ακτές.

Επί τέσσερις ατέλειωτους μήνες, τα πλοία του Βάσκο ντε Γκάμα έπλεαν νότια, μετά ανατολικά και ξανά νότια. Η Αφρική τελειωμό δεν είχε. Και σα να μην έφταναν όλ’ αυτά, στις 16 Νοεμβρίου του 1497, μια μανιασμένη φουρτούνα τους χτύπησε. Ταρακουνούσε τα πλοία, έσχιζε τα πανιά. Ο Βάσκο ντε Γκάμα αναζήτησε κάποιον όρμο, να προφυλαχτεί. Αφιλόξενη η ακτή, γεμάτη βράχια που πάνω τους έσπαζε το κύμα, δεν ήταν να την πλησιάσει κανένας.

Στο βάθος, φάνηκε ένα ακρωτήρι. Ίσως, πίσω του, να υπήρχε κάποιος απάνεμος κόλπος. Τα πλοία έβαλαν πλώρη για κει. Όταν παρακάμψανε το ακρωτήρι, η φουρτούνα δεν απασχολούσε πια τον θαλασσοπόρο. Μπροστά του ανοιγόταν απέραντος ο ωκεανός. Είχε βρει το πέρασμα για την Ανατολή. Το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, όπως είχε βαφτίσει ο βασιλιάς της Πορτογαλίας το εύρημα του Βαρθολομαίου Ντιάζ, στα 1487. Μόνο που ο Ντιάζ δεν είχε προχωρήσει παραπέρα.

Ο Βάσκο ντε Γκάμα άρχισε να πλέει βόρεια - βορειοανατολικά. Στις 25 Δεκεμβρίου έφτασε σε μιαν απάνεμη περιοχή. Τη βάφτισε Νατάλ (Χριστούγεννα) αλλά δεν προχώρησε στο εσωτερικό. Έτσι, δεν έμαθε για τους πολεμιστές που ζούσαν εκεί. Έβαλε πλώρη, συνεχίζοντας τον περίπλου της Αφρικής.

Μερικές ημέρες αργότερα, έπιαναν σε λιμάνι που τους φάνηκε γνώριμο. Βρίσκονταν στην Αιθιοπία. Την είχαν γνωρίσει ακολουθώντας άλλοτε τους εμπορικούς δρόμους της ξηράς. Ξαναμπήκαν στα πλοία, αλλά το σκορβούτο τους θέριζε. Στις 10 Ιανουαρίου του 1498, έπιασαν όπου μπόρεσαν.

Γνώρισαν έτσι τη χώρα των Κάφρων. Οι κάτοικοι τους βοήθησαν να θεραπευτούν. Ξαναμπήκαν στα πλοία, ανακάλυψαν τη Μοζαμβίκη κι έβαλαν πλώρη για τις Ινδίες. Έφτασαν εκεί, μέσα Ιουλίου του 1498. Στις 30 Αυγούστου, πήραν το δρόμο της επιστροφής. Το ταξίδι είχε πετύχει.

Τέσσερα χρόνια είχαν περάσει όταν ο Βάσκο ντε Γκάμα, ναύαρχος των Ινδιών πια με 15 πλοία, ξαναγύρισε στον Ινδικό ωκεανό. Αυτή τη φορά, ως κατακτητής: Μετέτρεψε σε πορτογαλικές αποικίες τη Μοζαμβίκη, τη Σομαλία, τη Σοφάλα και το Κάλικατ των Ινδιών.

Γύρισε στην Πορτογαλία στα 1503 κι έμεινε εκεί είκοσι χρόνια χωρίς να ταξιδεύσει άλλη φορά. Στα 1523, τον ονόμασαν αντιβασιλιά των Ινδιών αλλά δεν πρόλαβε να χαρεί τον τίτλο. Πέθανε το 1524 σε ηλικία 55 χρόνων.



Η Ολλανδική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών ιδρύθηκε το 1602 με προφανή σκοπό να κατακτήσει τις αγορές της Νότιας Ασίας και να καρπωθεί τα προϊόντα τους. Είχαν ανοίξει πια οι θαλασσινοί δρόμοι και η Εταιρεία δημιούργησε έναν εμπορικό σταθμό στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική. Ως τα 1650, οι Ολλανδοί δεν είχαν πολλά «πάρε - δώσε» με τους ιθαγενείς. Οι πρώτοι άποικοι άρχισαν να καταφθάνουν από το 1652.

Ήταν η εποχή που οι Κάτω Χώρες είχαν μεταβληθεί σε έπαθλο του ανταγωνισμού Ισπανίας, Γαλλίας και Αυστρίας. Οι τόποι υπέφεραν και οι κάτοικοι ξεχύνονταν στους νέους τόπους. Παράλληλα με την κατάκτηση της αμερικανικής Δύσης, εκτυλισσόταν η εποποιία των αποίκων στη Νότια Αφρική όπου κατέφθαναν ξεκληρισμένοι Ολλανδοί αλλά και κυνηγημένοι Γάλλοι ουγενότοι, Πολωνοί, Φλαμανδοί και Πορτογάλοι.

Δεν έμεναν στην ακτή, παρά όσο τους χρειαζόταν για να οργανώσουν καραβάνια για το εσωτερικό. Με έδρα τον εμπορικό σταθμό, μια νέα χώρα δημιουργήθηκε για τους Ευρωπαίους αποίκους οι οποίοι αναμίχθηκαν με τους ιθαγενείς και μεταβλήθηκαν σε κτηνοτρόφους και γεωργούς. Η διοίκηση ανήκε παραδοσιακά στον εκπρόσωπο της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών στην περιοχή. Δεν ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαν να έχουν οι άποικοι και οι διαφορές, πάμπολλες φορές, λύνονταν με τα όπλα.

Ένα αιώνα αργότερα, οι Μπόερς αποτελούσαν πραγματικότητα για την περιοχή. Η λέξη είναι ολλανδική («μπουρ») και σημαίνει «Χωρικοί». Και στ’ αλήθεια για χωρικούς επρόκειτο. Μιλούσαν την ολλανδική διάλεκτο «τάαλ», ζούσαν ειρηνικά, συναλλάσσονταν με τους ιθαγενείς κι έβγαζαν σκληρά το ψωμί τους είτε τρέφοντας κοπάδια ζώων είτε καλλιεργώντας τη γη.

Οι Άγγλοι φάνηκαν στην περιοχή, στα 1795. Ως το 1803, κατέλαβαν το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας κι έστησαν στην παραλία πόλεις, από τις οποίες ποτέ δεν απομακρύνονταν. Στην αρχή, πλήρωναν 6.000.000 αγγλικές λίρες, ετήσιο νοίκι στην Ολλανδία. Τα χρήματα, βέβαια, δεν έφταναν ποτέ στους Μπόερς.

Από το 1814, οι άποικοι από την Αγγλία άρχισαν να πληθαίνουν, καθώς καραβιές ανθρώπων έφθαναν στην περιοχή. Το Κέιπ Τάουν («Πόλη του Ακρωτηρίου») γιγαντώθηκε. Η διοίκηση πέρασε σε αγγλικά χέρια κι έγινε βάναυση και σκληρή για τους Μπόερς. Η αγανάκτηση κορυφωνόταν αλλά οι Άγγλοι είχαν μαζί τους στρατό, ενώ οι Μπόερς ήταν απλοί χωρικοί. Βρήκαν τη λύση στη φυγή αλλά στα βάθη της ζούγκλας οι Ζουλού είχαν άγριο πόλεμο με τις όμορες φυλές: Ένα εκατομμύριο νεκρούς κόστισε η σύγκρουση στους αντιπάλους τους. Κατάφεραν να στεριώσουν. Η κοινωνία τους έμελλε να επιζήσει ως τον εικοστό αιώνα και πάλι από τους Άγγλους να καταστραφεί.




από την ιστοσελίδα του Καρόλου Μπρούσαλη


12 Σεπτεμβρίου 2012

Ριζικά μετασχηματισμένη η Νότιος Αφρική.



Ο κορυφαίος ειδικός σε θέματα γενοκτονιών και ιδρυτής του Genocide Watch (Παρατηρητήριο Γενοκτονιών ας πούμε), καθηγητής Gregory Stanton, επισκεπτόμενος τη Νότιο Αφρική για να ερευνήσει για την βία κατά των λευκών, τους προειδοποιεί σε συνέντευξη τύπου στις 26 Ιουλίου του 2012 «Μην εγκατελείψετε τα όπλα σας» και συμπλήρωσε «Ο Francis Deng των Ηνωμένων Εθνών έχει ενημερωθεί, και εγώ επίσης θα ενημερώσω την επικεφαλή του Αμερικανικού Συμβουλίου Αποτροπής Φρικαλεοτήτων (US Atrocities Prevention Board) Samantha Power και όπως και την Μονάδα Αποτροπής Γενοκτονιών του FBI, αμέσως μόλις επιστρέψω.»



26 Ιουλίου 2012, 11 π.μ., Πραιτόρια

Συνέντευξη Τύπου του καθηγητή Gregory Stanton, ιδρυτή του Παρατηρητηρίου Γενοκτονιών.
Ο Στάντον, δήλωσε ότι είναι σε αποστολή για να βρεί γεγονότα τα οποία αφορούν στον ασυνήθιστα υψηλό βαθμό αγριότητας που παρατηρείται στις επιθέσεις και τους φόνους εναντίον των λευκών αγροτών,των οικογενειών τους και των υπαλλήλων τους. Επίσης μίλησε με ηγέτες κοινοτήτων για την συνεχώς αυξανόμενη διάκριση και τον λόγο μίσους, εναντίον των λευκών, που προέρχεται από το καθεστώς του ANC.


«Το Παρατηρητήριο Γενοκτονιών, ανέβασε το επίπεδο επικινδυνοτητας γενοκτονίας της Νοτίου Αφρικής στο 6, όταν ο Μάλεμα τραγουδούσε το Kill the Boer. Και τώρα ο νοτιοαφρικανός πρόεδρος Jacob Zuma το τραγουδάει κι αυτός.»

Υποσημείωση :Η φράση Kill the Boer, που ακούγεται στο τραγούδι σημαίνει «σκότωσε τον αγρότη».Το συγκεκριμένο τραγούδι , είναι λόγος μίσους επείδή καλεί σε δολοφονία μελών μίας συγκεκριμένης κοινότητας ανθρώπων,και γι αυτόν τον λόγο έχει απαγορευθεί και έχει κριθεί παράνομο με νόμο.


Τα μέλη του καθεστώτος διαφωνούν.

Στο ξεκίνημα της συνέντευξης τύπου ο καθηγητής, είπε πως προσπάθησε να έρθει σε επαφή για επίσημες συνομιλίες με τους ηγέτες του ANC, για να συζητήσουν το θέμα της διάδοσης των λόγων μίσους μέσα απ΄το τραγούδι Kill the Boer. Του αρνήθηκαν κάθε προσέγγιση. «Ήθελα πάρα πολύ να μιλήσω μαζί τους. Εμείς στο Παρατηρητήριο, υποψιαζόμαστε και με το παραπάνω ότι οργανώνεται μια προσπάθεια γενοκτονίας στην Νότιο Αφρική, και θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την κατάσταση από πολύ κοντά.» και συνέχισε λέγοντας ότι «Βεβήλωση νεκρών συνέβη επίσης και στην Ρουάντα και στο Μπουρούντι» δήλωσε ότι θα συναντιόταν εκείνη την ημέρα με τον επικεφαλής του Συμβουλίου των Η.Π.Α για να τον ενημερώσει για την κατάσταση στη Νότιο Αφρική, και ότι είχε μιλήσει με λευκούς της περιοχής από όλα τα φάσματα της κοινωνίας και επιστρέφει με άγνωστες μέχρι σήμερα πληροφορίες όσον αφορά τις ωμότητες.


«Για να ξεκινήσεις μία γενοκτονία, χρειάζεσαι μία μικρή ομάδα..Όταν μιλούσα για τα 8 στάδια της γενοκτονίας, έβλεπα τους προδρόμους της.»

«Οι φόνοι των νοτιοαφρικανών αγροτών, πρέπει να γίνουν – έγκλημα προτεραιότητας – για την νοτιοαφρικανική κυβέρνηση και πρέπει να προσπαθήσουν να τους σταματήσουν.»

Πολλοί απ΄τους λευκούς που ήταν παρόντες στη συνέντευξη τύπου, ρώτησαν για διευκρινίσεις όσον αφορά στο τι ακριβώς συνιστά μία γενοκτονία. Ο καθηγητής τους εξήγησε πως παραδείγματος χάριν, αν η κυβέρνηση σου πάρει τα παιδιά σου και σου απαγορεύσει να τους μιλάς στη δική σου διάλεκτο, αυτό είναι πράξη γενοκτονίας. Επίσης το να οδηγήσεις δια της βίας ανθρώπους εκτός της περιοχής τους είναι μία άλλη μορφή γενοκτονίας, όπως και το να δολοφονείς 3.000 μέλη μίας συγκεκριμένης  ομάδας ανθρώπων, είναι πάλι γενοκτονία.

Όταν ρωτήθηκε από τον Edwin Leemans  του Ινστιτούτου Boereleed, αν οι ηγέτες του ANC θα μπορούσαν να παραπεμφθούν στη  Χάγη για να δικαστούν, ο καθηγητής Στάντον απάντησε « Η Νότιος Αφρική υπόκειται στο καταστατικό της Ρώμης. Οι πολιτικοί της θα μπορούσαν να δικαστούν για τον εμπρηστικό τους λόγο εναντίον των λευκών της χώρας.»

Ο Στάντον συνομίλησε με με ηγέτες της κοινωνίας και με θύματα εγκλημάτων, κατά τη διάρκεια της επισκεψής του για να βρεί στοιχεία και γεγονότα.

Δεν εξέφρασε πολιτικές απόψεις για παράδειγμα για τα δικαιώματα της αυτοδιάθεσης των λευκών, όπως τέθηκε από τον Cor Ehlers. Κάποιος απ΄τους παριστάμενους στην συνέντευξη τύπου προκάλεσε τον Στάντον, λέγοντας του ότι δεν είναι πεπεισμένος πάνω σε ποιες βάσεις κάνει τις δηλώσεις αυτές. Ο Johan Burger του Ινστιτούτου Μελετών Ασφαλείας και πρώην διοικητής της Νοτιοαφρικανικής Αστυνομίας, ο οποίος τον ρώτησε «σε τι γεγονότα βασιζόμαστε και κάνουμε αυτές τις εικασίες;»

Ο Στάντον του εξήγησε ότι παρόμοια δυσπιστία είχε αντιμετωπίσει και στην Ευρώπη και στην Αμερική όσον αφορά εκθέσεις που ανέφεραν μία επικείμενη γενοκτονία των λευκών της Νοτίου Αφρικής.

Συνέχισε λέγοντας, ότι «η θεοποίηση του Νέλσον Μαντέλα είναι ίδια με αυτήν του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και του Γκάντι. Τώρα ξέρουμε ότι δεν ήταν τέλειοι. Παρόλαυτα, όσο ο Μαντέλα είναι ζωντανός, η Ευρώπη και η Αμερική δεν μπορούν να καταλάβουν σε τι θέση βρίσκονται αυτή τη στιγμή οι λευκοί της Νοτίου Αφρικής.»

Εξέφρασε την ελπίδα να μην συμβεί πόλεμος στην Νότια Αφρική και ότι «πρέπει να αγωνιστείτε ενάντια στην κομμουνιστική ιδεολογία.» Επίσης προέτρεψε τους λευκούς να «αγωνιστούν χρησιμοποιώντας τα δικαστικά και πολιτικά μέσα και προς θεού ποτέ να μην εγκαταλείψουν τα όπλα τους, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν νόμοι εναντίον της χρήσης τους. (πηγή)

Λίνκ για το βιογραφικό του καθηγητή Gregory Stanton που έδωσε την παραπάνω συνέντευξη τύπου: http://scar.gmu.edu/gregory-stanton

5 Σεπτεμβρίου 2012

Zulu royal house wants more money.


King Goodwill Zwelithini wants extra cash from taxpayers to build a palace for his 6th wife, and also for a new house at Nkonyeni palace


The Royal Household department which caters for the needs of King Goodwill Zwelithini has requested R18 million from the provincial legislature, the Mercury reported on Wednesday.

The king has asked for R6 million to build a palace for his sixth wife, Queen Zola Mafu. He also wants R12 million to build a new house at Nkonyeni palace.

The request was tabled at a meeting of the premier and the royal household portfolio committee at the legislature in Pietermaritzburg on Tuesday.

The royal house receives R57.7 million from the provincial government and R62.4 million has been budgeted for the next financial year.

Chief financial officer of the department, Mduduzi Mthembu, said the department wanted a further R18 million over three years.

The king has six queens living in palaces in different parts of Nongoma.

His sixth wife, Queen Zola, was living with Queen Mntombi Dlamini.

4 Σεπτεμβρίου 2012

No Whites for Woolworths.





Source: ARAF

Extract from article in:
http://www.sapromo.com

The folks at Woolworths SA have been trying to cover their tracks after they were caught out for not wanting to hire any white staff.
Justin Harrison, an internet marketing guru started blogging about the clothes and food chain’s advertising excluding whites last week and now they seem to have started changing the wording of their recruitment adverts.

Justin broke the story on social networks when Woolworths SA posted ads on their career site. It said their jobs were only open to African, Coloured and Indian candidates.
He says that as a post apartheid child, he is “neither politically motivated or inspired, however the increasing blatant racist economic policies that are very clearly exclusive of whites is starting to require a voice and some decisive action”.

He feels the whites who are still in South Africa stayed and signed up for a fully inclusive country, and just want to get on with it and build a South Africa that works for everyone.
We know that Woolies is not alone in these policies as we have already written on this site about our flying circus – SAA – that excludes whites from its cadet pilot training programme.

Since Justin started his online Woolworths SA have changing the advert text to be politically correct. It now says “In accordance with Woolworths’ Employment Equity approach, preference will be given to candidates from designated groups”.
But they are scared old fools. They have since barred poor old Justin from leaving any messages on their Facebook Page. They have off course not barred us. We can also stop buying their lousy stuff.



Source:

POST SCRIPT —

The Boere-Afrikaner community calls on all its friends and supporters to boycott international brand ‘Woolworths’ for assisting the African Nationalist government of South Africa to practice racism and enabling the regime to create conditions of severe hardship and poverty in this community.



1 Σεπτεμβρίου 2012

Russia Today: Διακρίσεις κατά των λευκών στη Νότια Αφρική.





«Όλες οι πόρτες είναι κλειστές για εμάς», λένε οι φτωχοί λευκοί της Νότιας Αφρικής. «Δεν ελπίζουμε να αλλάξει τίποτα».

Λέει το Russia Today : Οι διακρίσεις του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική έχουν από καιρό τελειώσει. Αλλά τώρα, δύο δεκαετίες αφότου ο αγώνας της χώρας για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχει τελειώσει, είναι οι λευκοί που σήμερα αισθάνονται ότι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Σημείωση: Οι λευκοί άνθρωποι σήμερα αποκλείονται από το να προσληφθούν για να εργαστούν σε κυβερνητικές θέσεις. Οι υφιστάμενοι λευκοί κυβερνητικοί υπάλληλοι εμποδίζονται από το να προωθηθούν. Ένα σημείωμα που διέρρευσε από το κυβερνών κόμμα ANC (Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο) δείχνει επίσης ότι το ANC έχει αρχίσει να εμποδίζει τους φυλετικά μικτούς "έγχρωμους" από το να προσλαμβάνονται ή να προωθούνται σε κυβερνητικές θέσεις.

Δείτε και τα παρακάτω βίντεο: Δώδεκα χρόνια πριν, η Betsie Dreyer όπως και άλλοι λευκοί, ζούσαν μια προνομιούχα ζωή. Τώρα, εξαρτώνται από τις ελεημοσύνες και την φιλανθρωπία. «Αγωνιζόμαστε όλο το χρόνο για να επιβιώσουμε».  Η κυβέρνηση δίνει στους μαύρους προτεραιότητα στην απασχόληση, βάζει «ποσοστώσεις για μαύρους» στις επιχειρήσεις και ευνοεί τις επιχειρήσεις που ανήκουν σε μαύρους.

Η Kallie Kriel αναφέρει: "Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι μια κυβέρνηση που πολέμησε τους φυλετικούς νόμους κάνει τώρα ακριβώς το ίδιο πράγμα."