27 Δεκεμβρίου 2012

Αθλητισμός και φυλές.





Είναι πάντα διασκεδαστικό να παρατηρεί κανείς τους ζηλωτές της φυλετικής (και λοιπής…) ισοπεδώσεως να προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο με την απίθανα βεβιασμένη κι απ᾿ τα μαλλιά τραβηγμένη μοναδική «λογική» τους, όταν έρχονται αντιμέτωποι με μίαν άβολη πραγματολογική διαπίστωση. Πράγματι, η περιστασιακή τους εφευρετικότητα προς επινόηση πολιτικώς ορθών ερμηνειών, ώστε, «αφρίζει-δεν αφρίζει», να εναρμονίσουν την «ατίθαση» πραγματικότητα με το ορθόν δόγμα της ιδεοληψίας τους, είναι αξιοθαύμαστη, καθώς συνήθως δεν αποτελεί καθόλου εύκολη υπόθεση.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το άρθρο Is it wrong to note 100m winners are always black?, του τέως πρωταθλητού της επιτραπέζιας αντισφαίρισης και αποτυχημένου υποψηφίου του κόμματος των Εργατικών Mathew Syed, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα των BBC News. Φαίνεται καθαρά μέσω του άρθρου ότι η συνέπεια με την οποία νέγροι αθλητές κερδίζουν στο αγώνισμα των 100 μέτρων έγινε αντικείμενο προσοχής και προκάλεσε αρκετή δυσανεξία, εν όψει των ασυμβάτων προς τα ανεπίδεκτα αμφισβητήσεως περί αδιαφορίας των φυλών δόγματα συνεπαγωγών της· ώστε να καταστήσει αναγκαίο ένα πλήρως επεξηγηματικό άρθρο, που να προλαμβάνει κατά το δυνατόν το ατύχημα, φίλαθλοι θεαταί του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου να καταλήγουν σε συμπεράσματα μη αποδεκτά και μη εγκεκριμένα υπό της πολιτείας.




Εκθέτοντας το πρόβλημα ο Syed αναφέρει:

« Όλοι οι νικητές των 100 μ. από την έναρξη των αγώνων του 1983 είναι μαύροι, όπως και κάθε μέτοχος τελικού των τελευταίων 10 πρωταθλημάτων, με μοναδική την εξαίρεση του Σλοβένου Matic Osovnikarp που τερμάτισε 7ος το 2007.

Θεωρώντας ότι αυτή η επιτυχία είναι θέμα γονιδίων παρά περιβάλλοντος, καταλήγουμε σε ένα προφανές συμπέρασμα: Ότι οι μαύροι είναι εκ φύσεως καλύτεροι δρομείς ταχύτητος από τους λευκούς. Πράγματι είναι ένα συμπέρασμα που δείχνει αναγκαίο, αποκλείοντας θεωρήσεις πολιτικής ορθότητος».

Αυτό φυσικά δεν είναι το επιθυμητό. Ο Syed προχωρεί αμέσως, με πραγματικά απίστευτο τρόπο, σε έναν εκρηκτικό διαμελισμό του απαραδέκτου συμπεράσματος:

«Κοιτάξτε. Αυτό το συμπέρασμα δεν είναι απλώς λάθος - είναι λάθος ως προς την ίδια του την λογική.

Για να δούμε πώς, ας εξετάσουμε τις νίκες όχι στους δρόμους ταχύτητος, αλλά στις μεγάλου μήκους διαδρομές, όπου επίσης κυριαρχούν οι μαύροι. Η Κένυα από το 1968 έχει κερδίσει τον εκπληκτικό αριθμό των 63 μεταλλίων σε Ολυμπιακούς αγώνες σε δρόμους των 800 μ. και άνω, τα δε 21 από αυτά είναι χρυσά. Ένας σχολιαστής αγώνων μάλιστα απεκάλεσε τα αγωνίσματα μεγάλων αποστάσεων κενυατικό μονοπώλιο.

Αλλά αποδεικνύεται ότι δεν είναι η Κένυα στο σύνολό της που συνήθως κερδίζει τα μετάλλια, παρά μεμονωμένα άτομα από μια μικρή περιοχή στην κοιλάδα Rift, που ονομάζεται Nandi. Όπως έγραψε κάποτε και ένας δημοσιογράφος : Οι περισσότεροι δρομείς της Κένυα, αποκαλούν πατρίδα το Nandi.

Ιδωμένη σ᾿ αυτό το πλαίσιο, η θεωρία ότι οι μαύροι είναι εκ φύσεως καλύτεροι στα αγωνίσματα μεγάλων αποστάσεων φαντάζει αλλόκοτη. Απέχοντας πολύ από το να χαρακτηρισθεί φαινόμενο της μαύρης φυλής ή ακόμα και της Κένυας, οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων είναι ένα φαινόμενο του Nandi. Και για να το πούμε διαφορετικά, η επιτυχία των μαύρων στα αγωνίσματα αποστάσεων επικεντρώνεται σε μια πινέζα πάνω στον χάρτη της Αφρικής, με την συντριπτική πλειοψηφία της ηπείρου να υποεκπροσωπείται.

Η ίδια ανάλυση ισχύει και για τους αγώνες ταχύτητος, όπου οι επιτυχίες επικεντρώνονται στους Τζαμαϊκανούς και τους Αφροαμερικανούς. Η Αφρική ως ήπειρος δεν έχει σχεδόν καμία επιτυχία. Ούτε καν ακόμα οι Δυτικοί Αφρικανοί.

Οι συνδυασμένες δυνάμεις της Μαυριτανίας, Γουινέας-Μπισό, Σιέρα Λεόνε, Δημοκρατίας της Γουινέας, Λιβερίας, Ακτής Ελεφαντοστού, του Τογκό, του Νίγηρα, του Μπενίν, του Μαλί, της Γκάμπια, της Ισημερινής Γουινέας, της Γκάνας, της Δημοκρατίας της Γκαμπόν, της Σενεγάλης, του Κονγκό και της Αγκόλας δεν έχουν κερδίσει ούτε ένα μετάλλιο σε αγώνες ταχύτητος σε Ολυμπιακούς αγώνες και σε παγκόσμια πρωταθλήματα.

Το λογικό σφάλμα είναι, λοιπόν, εμφανές. Απλά επειδή μερικοί μαύροι είναι καλοί σε κάτι, δεν συνεπάγεται ότι όλοι οι μαύροι γενικώς, θα είναι καλοί σ’ αυτό».

Προσέξτε πώς ο Syed, χρησιμοποιώντας μια παλιά τακτική των Eργατικών, προσπαθεί να περάσει τα στοιχεία, σαν διαψεύσεις. Εσκεμμένως παραλείπει να αναφέρει ότι οι πλείστοι των κατοίκων του Nandi ανήκουν σε μια συγκεκριμένη υποφυλή. Και ενώ σωστά επισημαίνει αργότερα στο άρθρο, ότι είναι λάθος να υποθέτουμε πως όλοι οι μαύροι είναι το ίδιο, το γεγονός ότι έχουν την μεγαλύτερη ενδοφυλετική γενετική διακύμανση από όλες τις κύριες φυλές, μάλλον προσθέτει, παρά αφαιρεί την βαρύτητα της γενετικής ερμηνείας, αφού αυτό που μας υποδεικνύει η πραγματική διαπίστωση είναι ότι η υποφυλή του Nandi είναι ιδιαιτέρως ευνοημένη ανατομικά για το αγώνισμα των 10.000 μέτρων.

Ο Syed προσπαθεί να εμφανίσει αβάσιμες τις γενετικές εξηγήσεις, δίδοντας μια ανόητη αναλογία:

«Φαντασθείτε ένα παρόμοιο επιχείρημα χρησιμοποιώντας την φυλή Bambuti της κεντρικής Αφρικής, μια υποφυλή μαύρων, κοινώς γνωστών ως Πυγμαίων. Με ένα μέσο ύψος 122 εκατοστών, θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι οι Bambuti είναι εκ φύσεως καλύτεροι στο να περνούν κάτω από χαμηλές πόρτες. Θα ήταν σωστό να γενικεύσουμε το συμπέρασμα στο πως οι μαύροι, γενικώ,ς έχουν ένα φυσικό πλεονέκτημα στο να διαβαίνουν χαμηλές πόρτες;»

Έπειτα προσπαθεί να εξηγήσει ένα υποτιθέμενο λογικό σφάλμα υποπίπτοντας ο ίδιος σε τρία απανωτά:

«Η τάση μας να γενικεύουμε στηρίζεται σε μια βαθύτερη πλάνη – πως τάχα ο όρος ¨οι μαύροι¨ αναφέρεται σε κάποιον γενετικό τύπο. Βάζουμε τους σκουρόχρωμους ανθρώπους σε ένα κουτί με ετικέτα "οι μαύροι" και θεωρούμε πως τα χαρακτηριστικά κάποιων από αυτούς είναι κοινά για όλους.

Η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική. Υπάρχει πολύ μεγαλύτερη γενετική παρέκκλιση εντός των φυλών (γύρω στο 85%), παρά ανάμεσα στις διάφορες φυλές (μόλις 15%). Πράγματι, η εξωτερική εμφάνιση είναι συχνά ένας εξαιρετικά παραπλανητικός οδηγός εκτιμήσεως της γενετικής διαφοράς μεταξύ πληθυσμών.

Τα στοιχεία αυτά δείχνουν πόσο παράλογο είναι να προβαίνει κανείς σε φυλετικές γενικεύσεις – πόσο τρελό είναι να παρακολουθείς μια μικρή ομάδα μαύρων να κερδίζουν, για παράδειγμα, στα 10.000 μ. και να συμπεραίνεις ότι όλοι όσοι έχουν το ίδιο χρώμα δέρματος έχουν και δεξιότητα για τον αγώνα των 10.000 μ.».

Διακρίνει κανείς ότι τα παραπάνω μας λένε περισσότερα για τις κεκαλυμμένες περί φυλής προκαταλήψεις και τον υποθάλποντα δογματικό ντετερμινισμό των καλουμένων «αντιρατσιστών» παρά για το πως οι πραγματικοί φυλετιστές εννοούν την ανθρώπινη βιοποικιλότητα. Το πιο παράλογο των ανωτέρω επιχειρημάτων είναι ότι παρέχουν στοιχεία για την απόρριψή τους. Για παράδειγμα, είναι φυσικώς αναμενόμενο, εν όψει της μεγάλης γενετικής ποικιλότητος και δεδομένης της ιδιαιτέρως εξειδικευμένης φύσεως και του πολύ υψηλού επιπέδου ανταγωνισμού, κάποιοι φυλετικοί υποτύποι να κατέχουν γενετικά εφόδια που τους ευνοούν σε κάποιο συγκριμένο αγώνισμα και άλλοι φυλετικοί υποτύποι σε άλλο.

Τέλος, φτάνουμε στο πιο αλλόκοτο κομμάτι του άρθρου, που είναι επίσης και αυτό που μαρτυρεί την σύγχυση του συγγραφέως.

« Αλλά οι επιπτώσεις των υποσυνειδήτων παραδοχών μας για την φυλή επεκτείνονται πολύ πέραν του αθλητισμού. Εξετάστε ένα πείραμα από τους Marianne Bertrand και Sendhil Mullainathan, δύο αμερικανούς οικονομολόγους. Συνέταξαν 5.000 βιογραφικά και έβαλαν τυπικά ονόματα μαύρων, όπως Tyrone ή Latoya, στα μισά και ονόματα λευκών, όπως Brendan ή Aliso,n στα άλλα μισά. Έπειτα χώρισαν τα βιογραφικά των λευκών, καθώς και των μαύρων, σε καλής και κακής ποιότητος.

Λίγες εβδομάδες αργότερα οι προτάσεις από εργοδότες κατέφθασαν – και, μαντέψτε τι; Οι μαύροι υποψήφιοι ήταν 50% λιγότερο πιθανό να κληθούν για συνέντευξη. Οι εργοδότες χρησιμοποιούσαν το χρώμα του δέρματος ως δείκτη ικανότητος απασχολήσεως, παρ᾿ όλο που τα βιογραφικά των υποψηφίων ήσαν πανομοιότυπα.

Έχει, όμως, και συνέχεια. Οι ερευνητές επίσης διαπίστωσαν ότι αν και οι λευκοί υποψήφιοι καλής ποιότητος, προτιμούνταν από τους λευκούς χαμηλής ποιότητος, ο αντίστοιχος διαχωρισμός ποιοτήτων των «μαύρων» βιογραφικών δεν εσήμαινε τίποτε.

Ήταν σαν οι εργοδότες να έβλεπαν τρεις κατηγορίες – καλής ποιότητος λευκοί, χαμηλής ποιότητος λευκοί και μαύροι υποψήφιοι. Για να το θέσω διαφορετικά, η υποσυνείδητη υπόθεση που μας κάνει να νομίζουμε ότι όλοι οι μαύροι είναι ίδιοι, έχει επιπτώσεις και στον πραγματικό κόσμο.

Για πολλούς οικονομολόγους, αυτή η υπόθεση, η οποία περνάει από το ραντάρ της συνειδητής σκέψης μας, εξηγεί γιατί οι μαύροι εξακολουθούν να υστερούν σε σχέση με τους λευκούς στην οικονομική ανάπτυξη πάνω από τέσσερις δεκαετίες μετά την καθιέρωση της νομοθεσίας περί φυλετικών διακρίσεων.

Το να αναγνωρίσουμε ότι έχουμε αυτές τις προκαταλήψεις είναι μια καλή αρχή στην προσπάθειά μας να τις πολεμήσουμε. Και ένας καλός τρόπος για την παρακολούθηση της προόδου θα είναι να παρακολουθήσουμε έναν τελικό 100 μ. και να δούμε αν θα πέσουμε στην παγίδα, όταν βλέπουμε οκτώ διαγωνιζόμενους με μαύρο δέρμα, να συμπεραίνουμε ότι οι μαύροι είναι εκ φύσεως καλύτεροι δρομείς ταχύτητος.»

Τελικά, όλη αυτή η έκθεση για την υπεροχή των μαύρων σε αθλητικά αγωνίσματα και τα κωμικά στημένα «λογικά σφάλματα» δεν στοχεύει παρά στο να κατηγορηθούν ακόμη μία φορά οι Λευκοί ως ρατσιστές, που πρέπει να αισθάνονται ντροπή για τον εαυτό τους - και να εντείνουν ακόμη περισσότερο τις, πάντοτε ανεπαρκείς, προσπάθειές τους να αποβάλουν τον εαυτό τους από τις ίδιες τους τις κοινωνίες.

Είναι όμως οι νέγροι, αφ᾿ ετέρου, όντως καλύτεροι αθλητές από τους Λευκούς; Ας δούμε τι λέει η επιστήμη γι’ αυτό το θέμα.

Η αναλογία συμμετοχής μαύρων και λευκών σε κάποια επαγγελματική κατηγορία ενός αθλήματος ή ο αριθμός των κατακτημένων χρυσών μεταλλίων από ένα συγκεκριμένο σύνολο ατόμων, δεν επαρκούν από μόνα τους για να στηρίξουν μια επιστημονική θεωρία. Η επίσημη επιστήμη δεν θα ισχυριζόταν ποτέ ότι οι άνδρες είναι εξυπνότεροι από τις γυναίκες απλά επειδή οι άνδρες έχουν κερδίσει περισσότερα βραβεία Νόμπελ, ούτε πως οι Χριστιανοί είναι καλύτεροι επιστήμονες επειδή ο Νεύτων, ο Κοπέρνικος και ο Faraday ήσαν Χριστιανοί. Τέτοιου είδους συμπεράσματα είναι αποδεκτά, βέβαια, μόνον όταν «συμπεραίνεται» η ισότητα ή ανωτερότητα μιας ιστορικά κατώτερης τάξης - αλλά ποτέ δεν είναι αρκετά δυνατά για να στηρίξουν το αντίθετο συμπέρασμα.

Οι Λευκοί ποτέ δεν προβάλλονται από την επιστημονική κοινότητα και τα ΜΜΕ ως «η δυνατότερη φυλή», παρ᾿ όλο που κατέχουν την πλειοψηφία των χρυσών μεταλλίων στην άρση βαρών και σε άλλα αγωνίσματα δύναμης. Αντιθέτως τα ΜΜΕ, γνωρίζοντας πως επηρεάζουν σε μεγάλο, αν όχι στο μεγαλύτερο ποσοστό, την κοινή γνώμη, προωθούν τους νέγρους αθλητές. Βέβαια και οι διαφημιστές δεν θα ξόδευαν υπέρογκα ποσά αν η επιστήμη τούς απεδείκνυε ότι σπαταλούν άσκοπα τα λεφτά τους. Τα μέσα απαιτούν να υιοθετούνται, να προωθούνται και να ειδωλοποιούνται οι μειονότητες και οι κουλτούρες τους. Είναι γνωστό σε όλους μας το πως προωθούνται επιλεκτικώς και προβάλλονται κατ᾿ εξοχήν αθλήματα. στα οποία ως επί το πλείστον συμμετέχουν νέγροι αθλητές αλλά και γόνοι επιμειξίας (καλαθοσφαίριση, αγώνας δρόμου 100m, ποδόσφαιρο), καθώς και μεμονωμένα άτομα της προαναφερθείσας φυλής σε άλλου είδους αθλήματα. Πέραν της αξίας τους ως αθλητών σε αυτά καθ’ εαυτά τα αθλήματα που συμμετέχουν, προβάλλονται και ως πρότυπα ζωής και «lifestyle», κατοχυρώνοντας την αποδοχή της φυλετικής τους κουλτούρας καθώς και μια θέση προτύπου και ινδάλματος στο μυαλό των χειραγωγουμένων κι επιτηδείως εκτροχιαζομένων λευκών παιδιών. Σε αθλήματα, όμως, που απαιτούν συνδυασμό ταχύτητος, δυνάμεως, ευκινησίας, υψηλού νευρικού συντονισμού και γνώσης του σώματος, όπως το δέκαθλον (στο οποίον ακόμη υπερβαθμολογούνται οι δρόμοι ταχύτητος!), η άρση βαρών, το άλμα εις ύψος, το άλμα επί κοντώ, η ενόργανος γυμναστική, η κολύμβηση, οι παγοδρομίες, οι χιονοδρομίες, οι ρίψεις, η αναρρίχηση και άλλα επικρατούν πλήρως οι Λευκοί αθλητές. Που, φυσικά, ουδεμίας αναλόγου προβολής τυγχάνουν εκ μέρους των σιωνιστοκρατουμένων ΜΜΕ.

Ας δούμε, όμως, και μια επιστημονική μελέτη, αν και πλέον σπάνια αυτές πραγματοποιούνται αποκλειστικά από επιστήμονες. Το πανεπιστήμιο του Surray έκανε μια έρευνα σχετικά με το αν οι διαιτητές είναι προκατειλημμένοι εναντίον των μαύρων αλλά και αθλητών άλλων μειονοτήτων, όταν επιδικάζουν (σφυρίζουν στην ποδοσφαιρική ορολογία) φάουλ. Η έρευνα αυτή, όντας υψηλού επιστημονικού επιπέδου αφού συμπεριέλαβε πολλά δεδομένα, όπως την θέση των παικτών, των αριθμών των φάουλ, τον χρόνο που έπαιξαν και τον σύλλογο που ανήκαν, κατέδειξε ότι οι διαιτητές δεν είχαν καμιά προκατάληψη απέναντι στους μαύρους ή τους μεικτής καταγωγής παίκτες, όταν επρόκειπο για την επιδίκαση κάποιου φάουλ. Αντιθέτως, λένε οι επιστήμονες, θα μπορούσαμε να πούμε πως οι διαιτητές φαίνεται να είναι πιο επιεικείς στους μαύρους και μιγάδες παίκτες απ᾿ ό,τι στους λευκούς, παρ᾿ ότι τα ελλειπή στατιστικά στοιχεία δεν μπορούν να υποστηρίξουν καθαρά αυτό το συμπέρασμα.

Όσο πιο απλό είναι ένα αγώνισμα, τόσο μεγαλύτερη και φανερότερη θα είναι η επίδραση των γονιδίων στις επιδόσεις κάποιου. Πιο απλά, κανένας πυγμαίος δεν θα γίνει πρωταθλητής στο άλμα εις ύψος, όπως επίσης κανένας από ένα φυλετικό υποσύνολο ενδομόρφων τύπων δεν θα έχει επιτυχία σε αγωνίσματα αντοχής. Λογικά συμπεραίνουμε ότι κάποιοι πληθυσμοί έχουν συγκεντρωμένα πάνω τους μερικά διακριτά φυσικά χαρακτηριστικά. Παρ᾿ όλ᾿ αυτά δεν μπορούμε να πούμε εύκολα ότι κάποιο μεμονωμένο άτομο από μια συγκεκριμένη ομάδα θα έχει υψηλές επιδόσεις σε κάποιο άθλημα. Ακόμα και στο αγώνισμα των 100 μ., που έχει μελετηθεί περισσότερο από κάθε άλλο και έχει διαπιστωθεί ότι έχει δύο βασικές παραμέτρους, ταχύτητα βηματισμού και μήκος δρασκελισμού, υπάρχουν ολυμπιονίκες με διαφορά ύψους 30 εκατοστών (Enrique Figuerola και Usain Bolt).

Αλλά ακόμα και σ’ αυτό το άθλημα που «νεγροκρατείται» τις τελευταίες δεκαετίες, υπάρχει ένας λευκός νέος που προσπαθεί να διαλύσει τα στερεότυπα, ο Christophe Lemaitre. (Για να μη θυμηθούμε και τους δικούς μας, Κεντέρη και Θάνου, που με τις γνωστές μεθοδεύσεις πέταξαν εκτός στίβου οι υποβολείς των γραικύλων που είχαν την ευθύνη της Ολυμπιάδος του 2004, ώστε να μη απειλείται η μαύρη κυριαρχία στις μικρές αποστάσεις…)
Αν και μέχρι τα 15 του δεν ασχολήθηκε με αγωνίσματα του στίβου, ο Lemaitre έχει τρέξει καλύτερα από οποιονδήποτε Ευρωπαίο νέο στην ιστορία. Είναι ο πρώτος Λευκός που έχει τρέξει τα 100 μ. σε κάτω από 10 δευτερόλεπτα, 5 φορές μάλιστα – κι όλα αυτά στα 21 του χρόνια. Είναι ο μοναδικός δρομέας ταχύτητος που έχει κερδίσει 3 χρυσά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Οι χρόνοι του είναι καλύτεροι των χρόνων νέγρων ολυμπιονικών όταν ήταν στην ηλικία του. Δεδομένης και της μικρής του ηλικίας - οι δρομείς ταχύτητος φθάνουν στην κορυφή των επιδόσεών τους μεταξύ των 25 και 30 – μπορούμε να περιμένουμε πολλά από τον νεαρό Γάλλο.

Η επιστημονική κοινότητα στο σύνολό της ποτέ δεν θα παρουσιάσει επίσημα στοιχεία και συμπεράσματα για τις ικανότητες των φυλών σε διάφορα αθλήματα. Τον ρόλο αυτόν τον έχει αφήσει στα ΜΜΕ, που εντέχνως χειραγωγούν την κοινή γνώμη προς πολιτικά ορθές απόψεις. Απόψεις που έχουν σκοπό την υπονόμευση της Λευκής Φυλής και την πρόκληση θαυμασμού για τα κατορθώματα της «πολυπαθούς», «αδικημένης» αλλά, παρ᾿ όλα αυτά, «θαυμαστής» και «θριαμβεύτριας» νέγρικης φυλής…

Όση, όμως, λάσπη και να ρίχνουν στην απέλπιδα προσπάθεια τους να σκεπάσουν την αλήθεια της Φύσεως, αυτή πάντα τελικώς θα καταλάμπει - κι ας μη φωτίζεται από τους προβολείς των τηλεοπτικών συνεργείων, κι ας μη την λογιάζουν καθόλου οι ανδράποδοι σχολιαστές, που σπεύδουν γλοιωδώς να πουν «ο Γάλλος, Άγγλος, Σουηδός» κ.ο.κ. αθλητής, αν ειδικώς συμβεί να είναι μαύρος, συλλέγοντας πολυτίμους πόντους ενεργού αυτοκαθυποτάξεως στον δεινό και αόρατο αφέντη, που τρομερώς επισείει τα ιερά κι αδιαμφισβήτητα επί θανάτω ξόανα της πλέον μισαλλόδοξης σημιτικής θρησκείας: της κρατούσης πολιτικής ορθότητος!




22 Δεκεμβρίου 2012

Κτηνώδης ρατσιστικός εφιάλτης κατά των λευκών στη Νότια Αφρική.

Δολοφονίες ολόκληρων οικογενειών λευκών πολιτών-Αντίστροφο απαρτχάιντ, με τις αερογραμμές της χώρας (South African Airways) να δηλώνουν πως οι λευκοί άνδρες δεν είναι καλοδεχούμενοι στα προγράμματα εκπαίδευσης πιλότων-Μια (διεθνής) ένοχη σιωπή καλύπτει τα τεκταινόμενα στη χώρα, όπου οι Αφρικάνερς και οι υπόλοιποι λευκοί, δολοφονούνται ο ένας μετά τον άλλον-μεταξύ των θυμάτων και πολλοί Έλληνες

 
Το τραγούδι της νεολαίας του Αφρικανού Εθνικού Κογκρέσου, το λέει καθαρά: «shoot the boer». Και όταν οι διωκτικές αρχές της χώρας μίλησαν για «κήρυγμα μίσους» και οδήγησαν την υπόθεση στη Δικαιοσύνη, ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας, Jacom Zuma, το τραγούδησε δημόσια, δείχνοντας απίστευτη ασέβεια στη θεσμική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη. Και η σφαγή, «plaasmoorde», όπως το αποκαλούν οι Αφρικάνερς, συνεχίζεται, κάτω από τα διάφορα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας.


Κοντεύουν τους 70.000 οι δολοφονηθέντες λευκοί

Πάνω από 68.800 λευκοί έχουν δολοφονηθεί από την εποχή που τελείωσε το απαρτχάιντ, το 1994. Φυσικά, και πάλι λευκοί και μαύροι ζουν χώρια, με τους πρώτους να ζουν σε οικισμούς που μοιάζουν με οχυρωμένα φρούρια... Όμως, ιδιαίτερα εκτεθειμένοι στη ρατσιστική μανία των εγχρώμων, είναι οι λευκοί κτηματίες (γνωστοί ως Boers). Οι ίδιοι, κάνουν λόγο στις ιστοσελίδες τους για «γενοκτονία» εναντίον τους, στοιχείο που υιοθετεί απόλυτα η γνωστή στις ΗΠΑ αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο ΜΚΟ, Genocide Watch. Η κυβέρνηση δεν δίνει στη δημοσιότητα τις στατιστικές, μιλά για «regular crime» (σε ελεύθερη μετάφραση συνηθισμένο έγκλημα), ενώ ήδη υπάρχουν οι πρώτες ενδείξεις για απόπειρες από κρατικές υπηρεσίες να «συσκοτιστούν» έρευνες... Οι αρμόδιοι, αντί να προστατεύσουν τους κτηματίες, εγκαινίασαν μια εκστρατεία για τον αφοπλισμό τους. Σαν αυτές που πάντα γίνονται πριν ξεκινήσει μια γενοκτονία. Θέλουν τη γη τους... Και όλα αυτά σε μια χώρα όπου και οι δύο τελευταίοι Πρόεδροι, δεν κρύβουν ότι είναι κομμουνιστές. Κομμουνιστές, που δεν αντιλαμβάνονται κάτι πολύ απλό: αν οι λευκοί κτηματίες-αγρότες αποχωρήσουν, η χώρα θα πεινάσει... Αλλά, πότε τους ενδιέφερε τους κομμουνιστές το «κοινωνικό σύνολο»; Άλλες σκοπιμότητες εξυπηρετούσαν και εξυπηρετούν... Ένα ενδιαφέρον στοιχείο εδώ: οι μαύροι κτηματίες-αγρότες που έλαβαν γη από την κυβέρνηση μετά την κατάργηση του απαρτχάιντ, τη μεταπωλούν στους λευκούς πρώην ιδιοκτήτες.


Το πώς...

Τα φρικτά εγκλήματα, διαδέχονται το ένα το άλλο. Η σφαγή της οικογένειας Viana, προσέλκυσε μετά από χρόνια το ενδιαφέρον του διεθνούς Τύπου, λόγω της φρικαλεότητάς της. Όμως, δεν υπάρχει μέρα στη Νότια Αφρική που ο τοπικός Τύπος να μη φιλοξενεί φρικτές περιγραφές του τι συνέβη την προηγούμενη στον τάδε κτηματία και στην οικογένειά του. Τα θύματα δεν δολοφονούνται απλά, αλλά βασανίζονται φρικτά πριν χάσουν τη ζωή τους με ρόπαλα, μεγάλα μαχαίρια (ματσέτες) ή σφαίρες, ή πνίγονται μέσα σε κατσαρόλες με βραστό νερό. Σε πολλές περιπτώσεις, τους έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά, ενώ πάνω σε πτώματα βρέθηκαν σύμβολα, βίβλοι και γράφτηκαν ρατσιστικά συνθήματα. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν και ομαδικοί βιασμοί. Μεταξύ των θυμάτων και αναρίθμητα μικρά παιδιά, με πολύ πρόσφατη τη δολοφονία ενός δίχρονου κοριτσιού. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Το γεγονός πάντως ότι πολλά αγροκτήματα είναι απομονωμένα, δυσχεραίνει την κατάσταση για τους λευκούς.


Δεν μπορούν πια να κρύψουν τι γίνεται στη Νότια Αφρική...

Ο ρωσικός Τύπος, έχει δείξει ενδιαφέρον για την υπόθεση, με ειρωνικές αναφορές στις κατηγορίες της Ουάσιγκτον κατά της Μόσχας για «παραβιάσεις» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μιλώντας για δύο μέτρα και δύο σταθμά και για την υποκρισία στις μέρες μας, της πολιτικής ορθότητας. Όμως, το αυτί των κυβερνών στη Νότια Αφρική, δεν «ιδρώνει». Πρόσφατα, σε συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσαν, πέταξαν έξω τον δημοσιογράφο του BBC, όταν αυτός τόλμησε να κάνει «ενοχλητικές» ερωτήσεις. Φυσικά αποθρασύνονται και από τη στάση των Αμερικανών. Όταν η Χίλαρι Κλίντον επισκέφθηκε τη χώρα, «έκλεισε» τα αυτιά της στις καταγγελίες και αρκέστηκε σε ανταλλαγή κοπλιμέντων με τους ιθύνοντες. Όσο για την κυβέρνηση, αυτή επέδειξε πόσο σέβεται τα δικαιώματα του λαού, με την υπόθεση των ορυχείων της αγγλικής εταιρείας Lonmin και τη σφαγή δεκάδων απεργών από την αστυνομία. Τη διαταγή έδωσε ένας κομμουνιστής, ο ίδιος ο Πρόεδρος της χώρας Jacob Zuma, ο οποίος είναι ενεργό μέλος του SACP (South African Communist Party).
Ενδιαφέρον για την υπόθεση, έδειξαν οι Φλαμανδοί εθνικιστές του Vlaams Belang και έτσι, σε διεθνές συνέδριο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προβλήθηκε ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας 93 λεπτών του σκηνοθέτη Rian van der Walt, για τα δεινά τα οποία υφίστανται οι λευκοί αγρότες στη Νότια Αφρική, παρουσία του εκπροσώπου τους, Henk Van de Graaf και του Φλαμανδού εθνικιστή ευρωβουλευτή, Philip Claeys.


Μια ατελείωτη δοκιμασία για τη λευκή μειονότητα

Η οικογένεια Viana (οι τρεις έγχρωμοι δράστες οι οποίοι συνελήφθησαν, βίασαν τη γυναίκα και έπνιξαν το 12χρονο παιδί της οικογένειας σε μια μπανιέρα με βραστό νερό), η Rowena Murraybrown, η Isabel Hugo, ο Leon Sim και η γυναίκα του Μαρί, η Ronel van Eyk, o Owen Charles, η Annette Knoetze, ο Chris van Zyl, ο Johan van Rensburg... O κατάλογος των προσφάτως δολοφονηθέντων λευκών, πάντα από έγχρωμους, είναι πολύ μακρύς. Οι Αφρικάνερς φοβούνται πως ο κόσμος θα κλείσει τα μάτια του και όλοι θα νίψουν τα χέρια τους... Το έγκλημα και η ενθάρρυνσή του από την κυβέρνηση, είναι στην περίπτωσή τους, η προκάλυψη για την γενοκτονία που έχει ήδη ξεκινήσει και όπως όλα δείχνουν, θα κλιμακωθεί, μέσω μιας «αγροτικής μεταρρύθμισης» που η κυβέρνηση του Αφρικανικού Κογκρέσου ετοιμάζει.



18 Δεκεμβρίου 2012

Λευτεριά στά λευκά μας αδέρφια!



Κατηγορίες για εσχάτη προδοσία και τρομοκρατική δραστηριότητα απαγγέλθηκαν σήμερα εναντίον τεσσάρων λευκών που συνελήφθησαν την περασμένη Κυριακή και κατηγορούνται ότι σχεδίαζαν να δολοφονήσουν μέλη του κυβερνώντος κόμματος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) στη διάρκεια του συνεδρίου του.

Οι τέσσερις ύποπτοι άνδρες ηλικίας 40 έως 50 ετών, φέρονται να επεδίωκαν να αποκτήσουν όλμους και αυτόματα όπλα, ενώ από την έναρξη του έτους κατηγορούνται πως σχεδίαζαν και προετοίμαζαν επιθέσεις με πρόθεση να δολοφονήσουν τον πρόεδρο Τζέικομπ Ζούμα, τον αντιπρόεδρό του Κγκαλέμα Μοτλάντε, υπουργούς και υψηλόβαθμα στελέχη του ANC, σύμφωνα με την αγόρευση του εισαγγελέα Σον Άμπραμς στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας στο δικαστήριο του Μπλουμφοντάιν (κέντρο).

Στο συνέδριο του ANC, που πραγματοποιείται στο Μπλουμφοντάιν, συμμετέχουν 54.000 αντιπρόσωποι και η πολιτειακή ηγεσίας της χώρας. Η σημερινή ημέρα είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς θα πραγματοποιηθεί η εκλογή της ηγεσίας του κόμματος.

Δύο από τους κατηγορούμενους, οι Johan Prinsloo και Hein Boonzaaier, είναι ανώτατα στελέχη του Ομοσπονδιακού Κόμματος της Ελευθερίας (FVP), ενός νέου σχηματισμού που διεκδικεί την ίδρυση ομόσπονδου κράτους στη Νότιο Αφρική με αυτόνομες περιοχές για τους λευκούς.

Η επανάληψη της ακροαματικής διαδικασίας ορίσθηκε για τις 8 Ιανουαρίου. Εν αναμονή της δικασίμου, οι τέσσερις ύποπτοι θα παραμείνουν υπό κράτηση.

5 Δεκεμβρίου 2012

Ο δείκτης "προσωπικής γωνίας" του Petrus Camper.

Ο Ολλανδός φιλόσοφος, ανατόμος και χειρουργός Petrus Camper (1722–1789), θεωρείται από πολλούς ο «πατέρας της κρανιομετρίας». Ήταν από τους υποστηριχτές της ρηξικέλευθης, για την εποχή του, θεωρίας ότι «τόσο οι άνθρωποι της λευκής φυλής όσο και εκείνοι της μαύρης κατάγονται από τον Αδάμ και όχι από τον πίθηκο». Από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα η «προοδευτική» «αντιρατσιστική» επιστημονική κοινότητα ξεκίνησε έναν πόλεμο λασπολογίας εναντίον του λόγω των φυλετικών διαφορών που παρατήρησε ανάμεσα στους λευκούς και στους μαύρους. Δημιουργήθηκε μάλιστα και ο όρος «Επιστημονικός Ρατσιμός» ώστε να απαξιωθούν πλήρως τα πορίσματα όσων επιστημόνων αποδείκνυαν την ύπαρξη φυλετικών διαφορών.



Ο Petrus Camper όρισε το δείκτη της «προσωπικής γωνίας», η οποία σχηματίζεται ανάμεσα στη νοητή γραμμή που συνδέει τον έξω ακουστικό πόρο με το κατώτερο όριο της μύτης και τη γραμμή που συνδέει το περισσότερο προέχον σημείο του μετώπου με το άκρο των άνω οδόντων. Ο Camper ισχυριζόταν ότι η τιμή αυτής της γωνίας καθορίζει την ευφυΐα των διαφόρων ειδών του ζωικού βασιλείου. Σε όσα πειραματόζωα δοκιμάστηκε αυτή η μέθοδος τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Οι δεξιότητες και η αντιληπτική ικανότητα των ζώων ανταποκρίνονταν πλήρως σε αυτό που διατυπωνόταν στη θεωρία.

Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας την τεχνική αυτή σε ανθρώπους, απέδειξε ότι οι άνθρωποι της μαύρης φυλής βρίσκονταν συγγενικά πιο κοντά στον πίθηκο απ’ ότι οι λευκοί. Μετά από μετρήσεις σε πληθώρα κρανίων βρήκε ότι η γωνία αυτή ήταν περίπου 80ο στους λευκούς Ευρωπαίους, 70ο στους νέγρους της Αφρικής και 58ο στους ουρακοτάγκους.




Στο μνημειώδες έργο του «On the Points of Similarity between the Human Species, Quadrupeds, Birds, and Fish; with Rules for Drawing, founded on this Similarity» (1778), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στη φύση επικρατεί μια ιεραρχία όσον αφορά στην ευφυΐα, και η ιεραρχία αυτή εκδηλώνεται όχι μόνο ανάμεσα στις ταξινομικές βαθμίδες αλλά ακόμη και στο ίδιο είδος.


26 Νοεμβρίου 2012

Ο πρόεδρος Ζούμα θυσιάζει 12 αγελάδες για να παραμείνει επικεφαλής του ANC εν όψει του συνεδρίου του κόμματος που θα πραγματοποιηθεί από τις 16 ως τις 20 Δεκεμβρίου.





Ο πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Τζέικομπ Ζούμα προχώρησε το Σαββατοκύριακο στην τελετουργική θυσία δώδεκα αγελάδων στο χωριό Νκάντια όπου γεννήθηκε, στην περιφέρεια Κουαζούλου-Νατάλ (ανατολική Νότια Αφρική), για να ζητήσει την προστασία των προγόνων της φυλής του εναντίον των αντιπάλων του πριν από το επόμενο συνέδριο του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC), αναφέρεται σε σημερινά δημοσιεύματα του Τύπου.

Μια μεγάλη φωτογραφία που δείχνει τον Τζέικομπ Ζούμα να χορεύει με την παραδοσιακή ενδυμασία έχοντας στο μέτωπο μια μπαντάνα από δέρμα λεοπάρδαλης, δημοσιεύεται στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Σταρ»  ενώ οι «Τάιμς» αναφέρουν τις επικλήσεις που έγιναν από έναν γέροντα της προεδρικής φυλής, τον Μακίνγκα Ζούμα.

«Καλούμε εσάς, ω πρόγονοί μας, να προστατέψετε το γιο μας. Καλούμε εσάς όλους, ω πρόγονοι της φυλής Νξαμαλάλα. Να είστε κοντά του, να τον καθοδηγείτε και να τον προστατεύετε απ' αυτούς που συνασπίζονται εναντίον του», προσευχήθηκε.

Δεκάδες προσκεκλημένοι, που είχαν φτάσει με λεωφορεία, συμμετείχαν στη συνέχεια σε ένα συμπόσιο οργανωμένο στην ιδιωτική κατοικία του Ζούμα, η δαπανηρή ανακαίνιση της οποίας προκάλεσε σκάνδαλο τις τελευταίες εβδομάδες.

Μολονότι έχει χάσει τη δημοτικότητά του και κατηγορείται σε πολλά σκάνδαλα, ο Ζούμα θέλει να επανεκλεγεί επικεφαλής του ANC στο επόμενο συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος που θα πραγματοποιηθεί από τις 16 ως τις 20 Δεκεμβρίου.

Ενας ετερόκλιτος συνασπισμός με την ονομασία «Οποιονδήποτε εκτός από τον Ζούμα», στον οποίο μετέχει ο πρώην επικεφαλής της νεολαίας του κόμματος -που διαγράφηκε τον Απρίλιο- ο Τζούλιους Μαλέμα, διεξάγει εκστρατεία για να ελέγξει την ηγεσία του ANC και να τοποθετήσει επικεφαλής τον αντιπρόεδρο Κγκαλέμα Μοτλάντε.

Οι αναλυτές και οι σχολιαστές θεωρούν πάντως ότι το κόμμα θα επιλέξει τη συνέχεια και θα διατηρήσει, εκτός απροόπτου, τον Ζούμα επικεφαλής του.

25 Νοεμβρίου 2012

Nelson Mandela & the Church Street Bombing.




Here are two photos showing the Church Street bombing. As mentioned before, in his so-called book,” Long Walk to Freedom”, Mandela says that he “signed off” with this act of terrorism. People should take a look at what Mandela “signed off” with while he was in prison – convicted for other acts of terrorism! President P.W. Botha told Mandela way back in 1985, that he could be a free man as long as he did one thing: Publicly renounce violence. Mandela refused. That is why Mandela remained in prison until the appeaser F.W. de Klerk freed him unconditionally. The bottom line is that Nelson Mandela never publicly renounced violence - and we should never forget that.

24 Νοεμβρίου 2012

ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, ΕΥΓΟΝΙΚΗ ΚΑΙ WATSON.





Έπεσαν οι φυλλάδες της Νεας Εποχής να κατασπαράξουν τον Watson που είπε:
"Είμαι βαθιά απαισιόδοξος για το μέλλον της Αφρικής διότι όλες οι αναπτυξιακές πολιτικές μας βασίζονται στην παραδοχή οτι το διανοητικό επίπεδο των μαύρων είναι ίδιο με το δικό μας, παρότι όλα τα τέστ δείχνουν οτι αυτό δεν ισχύει. Όλοι όσοι απασχολούν μαύρους εργαζόμενους ξέρουν περί τίνος πρόκειται".

Λοιπόν όλη τη φασαρία που δημιουργήθηκε είχε το εξής αποτέλεσμα: Η υποψία οτι οι μαύροι υστερούν ελαφρώς σε διανοητικό επίπεδο (έναντι των λευκών) ενισχύθηκε!

Νά και οι λόγοι:

1) Επιτέθηκαν στον Watson όλες οι φυλλάδες της Νέας Εποχής. Είναι γνωστό οτι η Νέα Εποχή θέλει πολλαπλασιασμό των βλακών. Εάν διακηρύξει οτι οι μαύροι υστερούν σε νοημοσύνη θα λιγοστέψουν οι μικτοί γάμοι και θα επιβραδυνθεί η υποβάθμιση της λευκής φυλής.

2) Ο Watson μίλησε για κάποια τέστ. Καμμία φυλλάδα δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει τον νομπελίστα βιολόγο ποιά είναι αυτά τα τέστ και να τα παρουσιάσει στο ευρύ κοινό. Άρα η Νέα Εποχή γνωρίζει τα τέστ, γνωρίζει οτι αποδεικνύουν καθαρά αυτό που λέει ο Watson και γι' αυτό δεν μιλά καθόλου "για την ταμπακιέρα".

3) Ο Watson είπε οτι όσοι απασχολούν μαύρους εργαζόμενους ξέρουν περί τίνος πρόκειται. Οι φυλλάδες δεν μπήκαν στον κόπο να ρωτήσουν κανέναν εργοδότη μαύρων για να μας πεί τη γνώμη του. Άρα η Νέα Εποχή ξέρει τί συμβαίνει και γι' αυτό στρέφει τη συζήτηση αλλού.


Αντιγράφω απο την νεοταξική φυλλάδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 10-11-2007:

"Το 1988 το αμερικανικό κράτος διορίζει τον Watson επικεφαλής του εξαιρετικά φιλόδοξου και σύνθετου προγράμματος για την αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος. Ο διακεκριμένος επιστήμονας παραιτείται απο τη θέση αυτή το 1992, επιδεικνύοντας ηθική αδιαλλαξία απέναντι στις προσπάθειες τόσο του δημόσιου Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας, όσο και ιδιωτικών εταιρειών να πατεντάρουν γονίδια.
- Οι άνθρωποι δεν μπορούν να διεκδικούν καμμία ιδιοκτησία πάνω στους νόμους της Φύσης.
διακηρύσσει χειροκροτούμενος απο τους συναδέλφους του".

Τί βλέπω εδώ: Οι φυλλάδες της Νέας Εποχής δεν ενοχλούνται ιδιαίτερα απο τις ΠΡΑΞΕΙΣ των εταιρειών που θέλουν να πατεντάρουν γονίδια. ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΓΝΩΜΗ όμως τους ενοχλεί ιδιαίτερα! Να υποθέσω οτι το οικονομικό κατεστημένο του ξεπληρώνει τώρα εκείνη την "ανυπακοή" του το 1992;


Απο την ίδια φυλλάδα ιδού και οι γνώμες και άλλων που είπαν παραπλήσια με τον Watson:

1) Ο Βρετανός βιολόγος και πρώτος διευθυντής της UNESKO: " Για να έχουμε αποφασιστική πρόοδο ως προς την αποτελεσματικότητα των εθνών και του κόσμου, δεν θα 'πρεπε να στηριζόμαστε σε τυχαία μέτρα εναντίον των πολιτικών και κοινωνικών συμπτωμάτων, ούτε σε αυτοσχεδιασμούς παγκόσμιας πολιτικής, ούτε καν στη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Όλο και περισσότερο πρέπει να ασχολούμαστε με τη βελτίωση ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΡΟΣΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ"

2) Η θεμελίωση της ευγονικής ανήκει στον εξάδελφο του Δαρβίνου, Σερ Φράνσις Γκάλτον, και στους αρχικούς υποστηρικτές του ανήκουν προσωπικότητες όπως ο Μπέρναρ Σο, ο Γκράχαμ Μπέλ και ο Αμερικανός πρόεδρος Τίοντορ Γουίλσον, ο οποίος το 1923 δήλωνε: "Αντιλαμβανόμαστε οτι αποτελεί θεμελιώδες και αναπόδραστο καθήκον του καλού πολίτη, που είναι απο καλή γενια, να μεταβιβάσει το αίμα του στους απογόνους του. Τίποτα δεν μας υποχρεώνει να επιτρέπουμε την αναπαραγωγή ανθρώπων απο κακή γενιά. Πρέπει να υποβάλλουμε σε στείρωση τους εγκληματίες, να εμποδίσουμε τους διανοητικά αδύνατους να αφήσουν πίσω τους απογόνους".

Στη ίδια φυλλάδα (που δεν βγάζει άχνα για τα εγκλήματα των εβραίων στην Παλαιστίνη) υπήρχε (σαν παράδειγμα προς αποφυγήν) και αφίσα των ναζί που προπαγάνδιζε την ευθανασία των γενετικά προβληματικών διότι κόστιζαν 60.000 μάρκα (ετησίως;) στη Γερμανία.





Το παραπάνω κείμενο είναι από την ιστοσελίδα http://www.geocities.com/polit2006/index.htm και γράφτηκε το Νοέμβριο του 2007. Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα δεν υπάρχει πλέον καθώς το  Geocities έχει κλείσει.

17 Νοεμβρίου 2012

Αποικιοκρατία: Η αλήθεια με αποδείξεις και όχι με αντιρατσιστικές υστερίες.


Ένας από τους πολλούς αντιρατσιστικούς μύθους που πλήττουν την εποχή μας, είναι η δικαιολογία ότι οι αφρικανοί έμειναν υποανάπτυκτοι πολιτισμικά και οικονομικά λόγω της αποικιοκρατίας και της σκλαβιάς από τους λευκούς. Άλλη μια ανυπόστατη, αντιεπιστημονική, ασταθής και απαράδεκτη άποψη που μόνο κάποιος διανοητικά καθυστερημένος θα μπορούσε να την υποστηρίξει.

Η πρώτη απόπειρα εξερεύνησης της Αφρικής χρονολογείται το 1436, όταν ο Πορτογάλος Εάννες Μπαλντάγια έφτασε μέχρι το ακρωτήριο Ρίο Ντέκκα Όρο. Το 1441 ο Τριστάου φτάνει μέχρι τη σημερινή Σενεγάλη. Το 1471 ο Ρουίντα Σεκέιρα φτάνει μέχρι το σημερινό Γκαμπόν, ενώ ο Κάου Ντόγκο έφτασε στα 1482 μέχρι τις εκβολές του ποταμού Κόγκο. Στα 1486 ο Βαρθολομαίος Ντιάζ φτάνει σχεδόν μέχρι τη σημερινή πόλη Ντέρμπαν και, τέλος, ο Βάσκο ντα Γκάμα στα 1497 περιπλέει για πρώτη φορά ολόκληρη την Αφρική. Οι αποικίες βέβαια άρχισαν να αποκτούν δομή και να είναι οικονομικά εκμεταλλεύσιμες κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Μέχρι τότε οι λαοί των μαύρων κατοίκων ήταν ελεύθεροι να δημιουργήσουν πολιτισμό, να αναπτύξουν επιστήμες, τέχνες και γράμματα, να κάνουν αλφάβητο και γενικά να προσθέσουν και αυτοί το λιθαράκι τους στον παγκόσμιο πολιτισμό, όπως έκαναν ΟΛΕΣ οι άλλες φυλές του πλανήτη. Δεν χρειάζεται να είναι επιστήμονας ιστορικός κάποιος για να διαπιστώσει ότι η μαύρη φυλή δεν έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα ΤΙΠΟΤΑ από τα παραπάνω…! Όταν οι Αιγύπτιοι χτίζανε πυραμίδες, οι Κινέζοι είχαν αυτοκρατορίες, οι λευκοί επινόησαν και ανέπτυξαν όλες τις επιστήμες, όταν η τέχνη ήταν μορφή έκφρασης των πρώτων πολιτισμών και αργότερα, σε συνδυασμό με την τεχνογνωσία που αποκτήθηκε, εξελίχθηκε σε γλυπτική, αρχιτεκτονική και γενικά κάθε μορφή ανθρώπινης δημιουργίας, οι απολίτιστοι υπάνθρωποι της Αφρικής στην μόνη τέχνη που ήξεραν να επιδίδονται ήταν ο κανιβαλισμός! Κανένα πολιτιστικό στοιχείο δεν βρήκαν οι πρώτοι λευκοί που έφτασαν στην Αφρική. Αντίθετα, έπρεπε να προσαρμοστούν ώστε να επιβιώσουν από τα ανθρωποφάγα κτήνη που ανακάλυψαν.

Η μαύρη φυλή οφείλει ένα τεράστιο ευχαριστώ στους λευκούς που τους προσέφεραν απλόχερα κάθε κοινωνική και πολιτιστική δομή στις κοινωνίες τους. Κατάργησαν την ανθρωποφαγία (αν και σε κάποιες περιοχές στα τροπικά δάση υπάρχουν ακόμη μαύροι που τρέφονται με ανθρώπινο κρέας), έχτισαν πόλεις, έφτιαξαν δρόμους, τους έμαθαν να καλλιεργούν τη γη και να εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο, τους έμαθαν να γράφουν και να διαβάζουν και γενικά έβαλαν τα θεμέλια στις κοινωνίες τους ώστε να μπορούν να επιβιώσουν πλέον ως ανθρώπινα όντα και όχι σαν ζώα. Η φυλετική κατωτερότητα όμως των μαύρων είναι εμφανής σε κάθε πτυχή του «πολιτισμού» τους. Όταν μετά από μακροχρόνιους πολέμους κατάφεραν να διώξουν τους αποίκους και να πάρουν στα χέρια τους τις δομές που με τόσο κόπο και ιδρώτα δημιούργησαν οι λευκοί μέσα σε λίγα χρόνια, κάτι που οι μαύροι δεν κατάφεραν να κάνουν στους αιώνες που κατοικούσαν στην ίδια ακριβώς περιοχή, επικράτησε το χάος: Εμφύλιοι πόλεμοι, σφαγές άμαχων πληθυσμών, λιμός, αρρώστιες, δυστυχία. Ένα ακόμη δημιούργημα του ανθρώπινου πολιτισμού ισοπεδώθηκε μέσα σε λίγες δεκαετίες από τους μαύρους υπανθρώπους. Χώρες όπως η Νότια Αφρική ήταν ισχυρές σε όλους τους τομείς της οικονομίας κατά την εκμετάλλευσή της από τους λευκούς. Θέλει πραγματικά μεγάλη προσπάθεια η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Αφρικής, η Νότια Αφρική, να συρρικνώσει το ΑΕΠ της το 2009 και να οδηγηθεί σε ύφεση μέσα σε μόλις 15 χρόνια διακυβέρνησης από τους μαύρους. Εκτός της άθλιας οικονομικής της κατάστασης, ο Νέλσον Μαντέλα και τα υπόλοιπα μιάσματα που πήραν βιαίως την εξουσία από τους λευκούς, κατάφεραν να φέρουν τη χώρα σε τέτοια δεινή θέση ώστε από διαμάντι της παγκόσμιας οικονομίας να καταντήσει τελευταία σε όλους τους τομείς ανάπτυξης. Με βάση εκτιμήσεις για το 2009, το προσδόκιμο ζωής του συνολικού πληθυσμού είναι τα 48,97 χρόνια (αν και οι λευκοί είχαν αφήσει ένα άρτιο σύστημα υγείας το οποίο κατέρρευσε και αυτό), είναι η πρώτη χώρα σε ποσοστά εγκληματικότητας στον κόσμο, ένας στους 4 κατοίκους είναι φορέας του AIDS, και γενικά το χάος είναι αυτό που χαρακτηρίζει το μετααποικιακό μαρξιστικό καθεστώς του Μαντέλα.


Στις υπόλοιπες χώρες της Αφρικής τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Είναι πραγματικά  απορίας άξιο πώς η πιο εύφορη και πλούσια σε ορυκτό πλούτο ήπειρος της γης λιμοκτονεί από τότε που εκτοπίστηκαν οι λευκοί πληθυσμοί. Ενδεικτικά, η Ζιμπάμπουε μέχρι το 1965 (οπότε και ανεξαρτητοποιήθηκε) ήταν η χώρα με την μεγαλύτερη εξαγωγή φρούτων στην Αφρική. Σήμερα, τα οικονομικά προβλήματα της χώρας είναι εντονότατα, με κυριότερο τον καλπάζοντα πληθωρισμό, ο οποίος είναι και ο υψηλότερος στον κόσμο (11.000%). Νέες προβλέψεις κάνουν λόγο για πληθωρισμό 1.500.000%. Πώς το εξηγούν αυτό οι αντιρατσιστές; Πήραν τα δέντρα μαζί τους οι λευκοί; Και στον τομέα της υγείας δεν είναι καλύτερα τα πράγματα για τη Ζιμπάμπουε: Σε επιδημία χολέρας, που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2008 έχασαν τη ζωή τους 3.759 άτομα, σύμφωνα με απολογισμό τον Φεβρουάριο του 2009.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και αν πιάσουμε μία-μία όλες τις χώρες της Αφρικής και συγκρίνουμε την κατάσταση που βρίσκονταν ως αποικίες με τη σημερινή, θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι οι άποικοι διέδωσαν πολιτισμό και όχι σκλαβιά. Και μάλιστα λογικό είναι σε άτομα που συνηθίζουν να τρώνε άλλους ανθρώπους να εφαρμόσεις σκληρά μέτρα, όπως π.χ. το Απαρτχάιντ, ώστε να τους εκπολιτίσεις.

Είναι λοιπόν εντελώς βλακώδες να καθόμαστε να ακούμε τα αντιρατσιστικά παπαγαλάκια που κατακλύζουν τα ΜΜΕ, την παιδεία και την ελληνική κοινωνία γενικότερα. Οι μαύροι ήταν και συνεχίζουν να είναι  άνθρωποι κατώτερης νοημοσύνης από τους λευκούς (όπως πολλοί γενετιστές έχουν ισχυριστεί) χωρίς καμία κλίση σε κάποιον τομέα της επιστήμης. Και προκαλούμε οποιονδήποτε να καταδείξει την ανακάλυψη ενός μαύρου στην ιατρική, αρχιτεκτονική, φυσική, μαθηματικά, λογοτεχνία ή οποιαδήποτε μορφή επιστημών υπάρχει, και μάλιστα πριν τον 18ο αιώνα, οπότε και αποικήθηκε η Αφρική, για να μην υπάρχει και ο υποτιθέμενος παράγοντας της «καταπίεσης» από τους λευκούς.


8 Νοεμβρίου 2012

Συγκρούσεις αστυνομίας και ομάδας υπέρ της «ανωτερότητας» των νέγρων, στο Γιοχάνεσμπουργκ.



Γενικευμένες συγκρούσεις έλαβαν χώρα στο Γιοχάνεσμπουργκ, έξω από τα κεντρικά γραφεία του ANC (αριστερό κυβερνών κόμμα της Ν.Αφρικής), που πρωτοστατεί στον αγώνα εναντίον των Λευκών κατοίκων της Νότιας Αφρικής. Ο Αρχηγός της Νεολαίας του κινήματος, Julius Malema κλήθηκε σε πειθαρχική ακρόαση γιατί δημιουργούσε διασπάσεις ενδοκομματικά.

Οι υποστηρικτές του Malema προχώρησαν σε επεισόδια μεγάλης έκτασης, βάζοντας φωτιές στους δρόμους και κάνοντας βανδαλισμούς αδιακρίτως. Η αστυνομία για να τους περιορίσει περιστοίχισε τα κεντρικά γραφεία του ANC, όπου γινόταν η πειθαρχική ακρόαση, με συρματόπλεγμα! Τότε άρχισε η δεύτερη φάση των επεισοδίων με τους “εξαγριωμένους νεαρούς”, σύμφωνα με κάποια προοδευτικά Μ.Μ.Ε. του εξωτερικού, να αρχίσουν να πετούν πέτρες προς το κτήριο και την ασφάλεια. Όταν ανακοινώθηκε πως θα αλλάξει η τοποθεσία της ακρόασης, ο Malema κάλεσε τους υποστηρικτές του να μην κάνουν πίσω και αυτοί έπραξαν σύμφωνα με τις επιταγές του αρχηγού τους. Πέτρες, φωτιές και βανδαλισμοί συνέθεσαν το μοτίβο εκείνης της ημέρας...

Η προπαγάνδα κατά των Λευκών της Αφρικής είναι έκδηλη και έχει καταφέρει να κρύψει τις βαρβαρότητες και τις κτηνωδίες που έχουν γίνει εις βάρος των Λευκών. Δε χρειάζεται να πηγαίνουμε δεκαετίες πίσω... 2 χρόνια πριν, νέγροι δολοφόνησαν τον Αρχηγό του AWB ( Εθνικού Κόμματος για τα δικαιώματα των Λευκών στην Αφρική), Eugene Terre Blance. Παλαιότερα είχαν δολοφονηθεί και αρκετά μέλη του επιτελείου του, χωρίς φυσικά να πιαστούν οι ένοχοι και με την αστυνομία να κάνει έρευνες παρωδίες. Καθημερινά γίνονται ληστείες σε σπίτια λευκών, νέγρες βιάζουν μικρά αγόρια μεταβιβάζοντάς τους θανατηφόρες ασθένειες και άλλα πολλά περιστατικά που ποτέ δε θα βγουν σε καμία φυλλάδα και δε θα παιχτούν σε κανένα κανάλι.

Στην προοδευτική Ευρώπη και Αμερική, όπου όλοι έχουν δικαιώματα, πλην των Λευκών, βγαίνουν και ουρλιάζουν κάποιες γραφικές φιγούρες για τα δικαιώματα των μαύρων, για την ισότητά αυτών, αν όχι και ανωτερότητα τους έναντι των Λευκών.Κάποια γεγονότα όπως αυτά που συνέβησαν την προηγούμενη εβδομάδα στο Γιοχάνεσμπουργκ δείχνουν ακριβώς τον πολιτισμό ή την έλλειψη αυτού ορισμένων κοινωνικών και φυλετικών ομάδων, οπότε τα λόγια είναι πια περιττά και τα γεγονότα δίνουν τις δικές τους απαντήσεις.

Τέλος, αξίζει να αναφερθεί πως ο κ. Malema, έχει κατηγορηθεί για ρατσισμό εναντίον των Λευκών στο παρελθόν, μιας και μια φορά είχε διώξει κακήν κακώς ένα δημοσιογράφο του BBC από συνέντευξη Τύπου και είχε τραγουδήσει σε συγκέντρωση ένα τραγούδι που έχει απαγορευτεί από την εποχή του Απαρτχάιντ, το “Shoot the Boer” που ωθεί τους “υπέρμαχους της Νέγρικης ανωτερότητας” να σκοτώσουν τους Λευκούς που ζουν στην Αφρική. Τα συμπεράσματα δικά σας...





3 Νοεμβρίου 2012

Why Zimbabwe (and Africa) is so poor.


Eddie Cross
01 November 2012



Fundamentals for the Future - Property Rights

In 1980 when Zimbabwe became a democratic State after 86 years of government by various white settler dominated governments, the new government took control of an economy that had been created without significant overseas aid, had very little debt, a currency that was worth twice the value of a US dollar and a population that had the second highest per capita income in Africa. That this was achieved despite the country being at war with itself for many years, operating under mandatory, universal, United Nations sanctions enforced by the Security Council, was an astonishing achievement.

In 2008, when the control of the State by Zanu PF was finally broken by regional intervention and the imposition of an inclusive government including the MDC, the Zimbabwean economy was in a sorry state. Despite receiving many billions of dollars in foreign aid over the previous 28 years, the currency had totally collapsed and was worthless. National debt was 240 per cent of GDP - perhaps the worst in the world and even if all export receipts had been used to pay back the debt; it would have taken nearly 8 years to do so. Incomes per capita were the third lowest in the world, three quarters of the population was living on aid from the west - mostly the United States and Europe, nearly all schools and hospitals were closed and the infrastructure collapsing.

What had gone wrong?

There are many of my former compatriots who would say "we told you so", arguing on a racist basis that black Zimbabweans simply could not manage the State properly. Sure, corruption was and is a problem, sure they made mistakes in macroeconomic policy, but in my view that was not the problem. The problem was that the new regime destroyed property rights in their efforts to perpetuate their hold on the State and maintain their privileges and patronage rights.

When I was a small boy, my father became an alcoholic. I must have been about 5 at the time. He lost his job as a senior executive with an oil company, lost the house and car and all his savings. My mother took over with five children and two years of basic schooling. She taught herself how to type and write shorthand, got a job as a secretary and quickly established herself as a personal assistant and secretary to a senior executive in a local company. We moved from the most exclusive part of town, to a slum area made up of houses built in the War to accommodate air force trainees.

After living in this house rented from the local authority for some years, the government announced that they were going to sell these houses to their occupants - the deposit was what we had been paying as rent and in future the rentals would go towards paying off the bond. The place would be ours in five years.

I was only 12 when that happened but I will never forget how that decision transformed out lives. Overnight, our community changed, walls went up, gardens were planted, houses painted, roofs repaired even house extensions and basic improvements started. In months, the place was hardly recognizable. The only thing that had changed was that we now owned the places we lived in. We were still poor, we still struggled to put food on the table and meet our bills, but we owned our own home.

If you drive around any town, anywhere, you will be able to quickly identify where people own their own homes and where they do not. This principle is universal, operates in all cultures and places.

Nearly all newly independent States in Africa abolished freehold rights to property early in their new history. The reason being that such rights were alien to African cultures, where people relied on free access to land as the only basis on which they could make a living and have any long term security. But such societies did not allow accumulation or differentiation. The people were all poor together and the only people, who had any security of title, were the feudal type tribal leaders and then the leaders who came out of the bush to claim the right to leadership and control, in most cases in perpetuity.

Here, because of the constitutional restrictions imposed in 1980, it took many years for this process to manifest itself and for the first 18 years of independence there were few changes to the security of tenure and property rights. In the towns, people built homes and bought and sold them, people went into business and invested their savings and time and energy to create businesses, farmers went about their business and agriculture expanded steadily right up to the year 2000.

Sure over that whole period the regime became steadily more corrupt and they violated the fundamental rules of macroeconomic management, but the economy carried the burden and there was a slow but steady improvement in life for most people. Then came the challenge to the control of the State, this time from an unexpected quarter and suddenly the people who came in from the bush to assume control in 1980, felt threatened. They then attacked what had been the basis of the fragile stability and growth over the previous century - property rights. The reason - the people who lived on the farms were just too independent and held the balance of power between the towns (where secure property rights prevailed) and the communal areas where there were no property rights and feudal political structures prevailed.

The problem was that when you attack such fundamental rights you undermine those rights throughout the economy. The net effect was not just the collapse of agriculture, but the entire economy. Once they did that, the whole edifice came tumbling down, the consequences of living for years on credit and beyond their means came home to roost, business took steps to protect themselves and the productive elements in our society looked for greener pastures. Suddenly, in a mere 7 years, we were a basket case.

What made Rhodesia such a resilient and self sufficient place was the issue of ownership. It is the only explanation for why farmers, living in isolated areas, were able to put up with the pressures of the war, sanctions and the real sacrifices that had to be made. They were defending their homes and families. But in an urban context, even though the relationship is more complex, it is the same and if that is threatened then everything else is vulnerable. This is why indigenisation is such a threat to all of us. In Zambia, the Mulungushi declaration by Kenneth Kaunda (essentially the same thing as indigenisation) stopped the Zambian economy in its tracks and there was no significant growth in that country for the next 20 years.

Property rights are fundamental to economic growth and stability. They are also the very foundation of democracies and not just in Europe or America, but wherever men and women choose to make a place their home.




Eddie Cross is MDC MP for Bulawayo South. This article first appeared on his website www.eddiecross.africanherd.com

30 Οκτωβρίου 2012

The last five Afrikaner leaders.


Hermann Giliomee
28 October 2012

Hermann Giliomee says there is an eerie parallel between the NP and the ANC govt today




Winston Churchill once said: "History will be kind to me for I intend to write it." He fully carried out his decision, made early in his life, to write copiously and absorbingly about history, his ancestors and his political career.

Indeed it could be argued that for much of his career he was above all a writer. It peeved him somewhat that he did not win the Nobel Prize for Peace, but it was quite appropriate for the committee to award him the Nobel Prize for Literature.
Sadly there was no Churchill among the white leaders who scaled the political pinnacle in South Africa. With the exception of FW de Klerk no one wrote his autobiography. In his life Jan Smuts penned more than 20 000 personal letters to but he never seemed to have given any thought to writing the story of his life and remarkable career. It is a great pity. His remark made in letter penned in December 1948 encapsulates the true character of the country: "In South Africa the best, or the worst, never happens."

Because very few of the white leaders sat down to write their life's story the historian has a special obligation to try to lift the cover of  crucial decisions that  affected the lives of all of us. A main theme of my book The Last Afrikaner Leaders: A Crucial Test of Power (Tafelberg), which appeared last week, is the crucial role of individual leaders and of the contingent nature of developments (see here).

Social scientists in particular are inclined to underestimate the role of leadership. It is when they enter politics that they realise how wrong they were. After talking to Anwar Sadat, Golda Meir and other leaders on one of his shuttle missions in the Middle East in 1974, Henry Kissinger said: ‘As a professor, I tended to think of history as run by impersonal forces. But when you see it in practice, you see the difference personalities make.'[1]

An embattled ethnic or national group, such as the Jews or the Afrikaners, fearing not only the loss of their power but also of their cultural heritage, attaches great weight to leaders to secure the group's survival and material welfare. In the mid-1970s a large opinion survey found that 60% of Afrikaners would support the leaders ‘even if they acted in ways they did not understand or approve.'[2]

In 1992, when white civil servants felt very insecure about their career prospects, a poll was taken to measure their trust in politicians. It found very low levels of trust in politicians in general, but more than three quarters of NP- or DP-supporting respondents trusted De Klerk to negotiate a settlement that they could endorse.[3]

One does not have to subscribe to the Great Man theory of history, to recognise that the character of leaders and the kind of leadership they provide are of vital importance. For better or worse, they left a far greater imprint on the course of history and our lives than is normally assumed.

The great American diplomatic historian George Kennan, who produced seminal perspectives on the capacity of the Soviet Union's capacity for reform, observed that the historian has to go beyond the what of history to consider the how.
Historians have to ask how the leaders saw the facts and how they related to them. This leads to other questions: What did they think they were doing and what did they in actual fact achieve? What motivated them and what was their vision? What role did this vision play in the outcome? Finally: in the light of the historical perspective, how did their efforts relate to the ultimate results of their behaviour?[4]

In my book I address these questions with respect to five white South African leaders (Hendrik Verwoerd, John Vorster, PW Botha, Frederik Van Zyl Slabbert, and FW de Klerk). How did these leaders manage to build up their position, what motivated them and what did they achieve (and not achieve)? Some other aspects are also important. Did they rely on sage advice? Did their health or other personal circumstances affect their decisions?

The most intriguing figure of the five is Verwoerd.  The battle for control over the state that was waged from 1976 to 1994 was never a military one but one fought to an extraordinary degree by means of propaganda.

For some reason the African National Congress leadership decided in the early 1960s to single out Verwoerd as the arch demon, but that was not how he was seen by a wide spectrum of public opinion in the mid-1960s. A week before his death Time magazine described him as "one of the ablest white leaders" Africa has ever seen. The Financial Mail published a special edition, entitled ‘The Fabulous  Years' on the period 1961 to 1967, when South Africa grew by 30 per cent in real terms.

Harry Oppenheimer observed that in the first half of the 1960s black wages in secondary industry grew faster than those of whites, adding that this might be the reason why the country "was so much more stable than many people are inclined to suppose."[5]

There are many misconceptions about Verwoerd. It was not his stance on apartheid that won him staunch support among Afrikaners but his unexpected success in winning a republic. In private he was remarkable flexible about apartheid.

To Dag Hammarskjöld, UN Secretary General who visited the country in 1961, he privately spelled out a vision of what the two leaders called a  "competitive alternative to integration" that was compelling enough for them to decide to explore the matter further.  (Hammarskjöld died shortly afterwards in an air crash).

John Vorster, his successor,  missed major opportunities for reform and was such a poor administrator that it is easy to underrate his abilities.  But Henry Kissinger, who met him in Germany in 1975, described him as "highly intelligent."
Helen Suzman  was a fierce critic of his policies but did not write him off as a political leader. She told me once: "Verwoerd was ideologically obsessed, so you could not argue with him, PW Botha was a bully, so you would not argue with him, but Vorster had a mind. I liked listening to him."

She believed Vorster had a far higher regard than the  ANC leaders for the right of opposition parties in Parliament to receive proper answers from government for its action .

Fanie Botha, the minister of labour who appointed the Wiehahn commission, revealed that it was Vorster who first mooted the idea of such an initiative in a private conversation between the two them in 1975.

Vorster allowed rampant departmentalism. The cabinet never discussed the incursion of South African troops in Angola in 1975 or the decision to impose Afrikaans in black schools in Soweto and other the southern Transvaal townships in 1975. In both cases disaster ensued.

Interviewing Vorster in 1980 on the very day Robert Mugabe came to power in Zimbabwe, I posed this question: "Had Ian Smith as leader of the white community in Zimbabwe squandered options that could have prevented this fate?" He had, Vorster replied, and but he rejected all Vorster's attempts to negotiate a compromise solution. Exasperated, Vorster asked him: ‘Do you not know the story of the sultan's horse?' The sultan had sentenced three men to death but promised to set free any
of the three who could make his horse talk. While two of them were being dragged to the executioner's block the next day they saw the third standing about free. ‘What did you tell the sultan? We said it was impossible to make a horse talk.'  The free man replied: ‘I told the sultan I could make his horse talk, but it would take five years. In that period a lot can happen: The sultan could die, the horse could die or I could die, and, who knows, I may even get the damn horse to talk.'

Vorster noted that when Smith did finally accept majority rule the regime had its back against the wall, unable to set conditions. He had wasted the time when he could have made much better deals. The parable's implications for Vorster and for South Africa were obvious, but our conversation did not dwell on that. The sudden appearance of Moscow aligned governments on South Africa's borders and the apartheid state's failure to provide urban blacks with any representation left Vorster paralysed.

PW Botha against all expectations turned out to be a shrewd and rational leader during his fist seven years in office. In 1982 Javier Perez de Cuellar, UN Secretary General, remarked privately : "Two leaders have made a great impression on me,  China's Deng Xio Ping and South Africa's PW Botha. They understand power."
Botha fatally miscalculated by omitting blacks in the first step of constitutional reform. But he accepted a unified system of industrial bargaining and without his support the Wiehahn Commission's reform proposals would have been emasculated.

Botha's erratic performance in the second half of his term was due to a stroke he suffered in 1985, which was hushed up and is revealed for this time in the book. A neurologist who studied the scan is convinced that Botha ought to have retired.  The stroke almost certainly accounts for his strange behaviour in the first three weeks of August, culminating in the disastrous Rubicon speech.

By 1975 South Africa was the world's 18th largest economy and the world's 15th trading nation. By 2007 it had fallen to 28th and 37th.[6] Although there were rumours about corruption, Transparency International, which measures the perceived level of corruption, ranked the country in 1995 -the earliest survey available -24th, just below Japan and above Portugal.  By 2011 it had fallen 40 places and was ranked 64th in the world.[7]

Life expectancy of population rose improved from 51 in 1960-65 to 61 in 1985-90. Financially the government was under pressure, but, as Derek Keys, the last Minister of Finance, told me: "We could go on".  The state was not bankrupt, as is often stated.  The resistance movement offered no immediate armed challenge to the state by the end of the 1980s.
Why did the government find it necessary to hand over power in 1993-94? Magnus Malan, minister of  defence, told me frankly: "We won the war militarily but lost it at the negotiating table." It was Van Zyl Slabbert, who drummed in the message that a state t isolated universally and confronted by an increasingly hostile labour force could not hope to restore growth and stability.  But Slabbert miscalculated in believing that the ANC was a confident, market-friendly body concerned with the welfare of all, instead of a populist movement bent on the enrichment of the powerful while providing hand-outs to the poor.

The last leader discussed in the book is FW de Klerk. His gamble was to lock the ANC in a power-sharing arrangement that provide the basis for a successful economy and co-operation between white and black. I still believe it is the best system of government for South Africa.

White rule was inherent unstable with most of the population disenfranchised and most of the labour force excluded from the formal negotiating framework. But as inherently unstable over the longer run is a system like the current one, with more than two-thirds of the ANC supporters paying no taxes, apart from sales tax.

There is an eerie parallel between the NP and the ANC government: the people in power believed that the system on top of which they sat was working  and needed only minor modifications. As in the case of the NP after the Mid-1980s the ANC leadership will soon find the ground under their feet shifting and crumbling.

In an obituary of Eric Hobsbawm, the doyen of Marxist historians,  Cambridge professor in law David Feldman pointed out that winners rarely ask the interesting questions. "How could they? Their victory seemed right and inevitable or both. "  Hobsbawm, he added, was on the losing side and was better placed to asked how history turned out the way they did, and also, one could add, how the country could set out on a more promising path.[8]

South Africa is in danger of becoming a losing country. It is time for winners and loser to get together and talk about becoming a success story.


Hermann Giliomee is editor of the New History of South Africa (Tafelberg 2007) and author of The Last Afrikaner Leaders: A Crucial Test of Power (Tafelberg, 2012) - which can be purchased online here




Footnotes:
[1] Cited by Walter Isaacson in Michael Leventhal, ed., The Hand of History (London: Greenhill Books, 2011), p. 69.
[2] Theo Hanf et al, Südafrika: Friedlicher Wandel? (Munich: Kaiser, 1978), pp. 421-22.
[3] [3] JS Wessels and A Viljoen, ‘Waarde-oriëntasies en toekomsverwagting van die Vereniging van Staatsampternare', (Pretoria: RGN, 1992), pp. 6-7, 44.
[4] Robert Ulan, ‘The US and the World: An Interview with George Kennan', New York Review of Books, 12 August 1999, p. 6.
[5] Anglo American Corporation, "Chairman's Statement", 1964, p.2.
[6] RW Johnson, South Africa's Brave New World: The Beloved Country since the End of Apartheid (London: Allen Lane 2009), pp. 598. The figures are from the World Trade Organisation.,
[7] Martin Plaut and Paul Holden, Who rules South Africa? (Johannesburg: Jonathan Ball, 2012, p.282.
[8] David Feldman, Ëric Hobsbawm, 1917-2012", The Observer, 7 October, 2012.




27 Οκτωβρίου 2012

Οι σοσιαληστές σύντροφοι του Γιώργου Παπανδρέου συνεχίζουν την σφαγή των εργατών σε απόλυτη σιωπή...





Τα καθάρματα της σοσιαληστρικής διεθνούς βράβευαν τον πανάξιο ηγέτη τους στα πολυτελή ξενοδοχεία της χλιδής ενώ την ίδια στιγμή έσφαζαν ανηλεώς απεργούς.

Νέα αιματηρά επεισόδια σημειώθηκαν σήμερα ανάμεσα σε απεργούς μεταλλωρύχους και τις αστυνομικές δυνάμεις στη Νότια Αφρική, η οποία συνταράσσεται εδώ και δύο μήνες από μια σειρά παράνομων απεργιών στα ορυχεία της.

Τις τελευταίες εβδομάδες, πάνω από 6 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 100 συνελήφθησαν κατά την διάρκεια συμπλοκών των απεργών με την αστυνομία.

14 Οκτωβρίου 2012

Έκκληση για διεθνή παρέμβαση σχετικά με την άδικη φυλάκιση των εμπλεκομένων στην υπόθεση Boeremag.




• 24 άνδρες κατηγορούνται για εσχάτη προδοσία κατά της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας και έχουν φυλακιστεί από το 2002.

• Περισσότεροι από 20 Μπόερς έχουν υποβληθεί σε μια εξαντλητική δικαστική υπόθεση που τους ταλαιπωρεί επί δέκα χρόνια.

• Κατά τη διάρκεια της δίκης είχε αποκαλυφθεί ότι πράκτορες της κυβερνήσεως και προβοκάτορες της αστυνομίας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό, την οργάνωση και την υποκίνηση των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτή την υπόθεση.

• 10 από τους κατηγορούμενους εξακολουθούν να κρατούνται ως «προφυλακισμένοι εν αναμονή της δίκης» (για 10 χρόνια ήδη), χωρίς το δικαίωμα καταβολής εγγύησης. Κρατούνται υπό απάνθρωπες συνθήκες, χειρότερες ακόμη και από τους βαρυποινίτες (για παράδειγμα: δεν τους επιτρέπεται καμία επίσκεψη τα τελευταία δέκα χρόνια).

• Ο κατηγορούμενος του οποίου στέρησαν το δικαίωμα της καταβολής εγγυήσεως, καταδικάστηκε ενώπιον μαύρων δικαστών, ενώ η εγγύηση χορηγήθηκε σύμφωνα με το νόμο σε αυτούς που δικάστηκαν ενώπιον λευκών δικαστών.

• οκτώ από τους κατηγορούμενους έχουν πάρει διαζύγιο μετά την έναρξη της υποθέσεως, δύο έχουν αποβιώσει, ενώ ένας πάσχει από ανίατη ασθένεια.

• Ένας εκ των κατηγορουμένων είναι άνω των εβδομήντα ετών και πάσχει από καρδιακή ανεπάρκεια. Έχει υποβληθεί σε επέμβαση τριπλού by-pass, και συνεχίζουν να του αρνούνται την αποφυλάκιση με χρηματική εγγύηση.

• Η υπόθεση αναβλήθηκε γι ακόμη μία φορά για τα μέσα του Ιανουαρίου του 2013.

• Η συγκεκριμένη υπόθεση εναντίον αυτών των ανθρώπων αποτελεί τεράστια παρανομία και ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Λαμβάνει χώρα στη Νότια Αφρική η οποία είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.



Η διεθνής κοινότητα πρέπει να κάνει τις απαραίτητες συστάσεις και αναμένουμε την άμεση επέμβαση και αποκατάσταση της δικαιοσύνης.







10 Οκτωβρίου 2012

PLAASMOORD.




Please watch this short film 1st – WITH SOUND PLEASE !

http://youtu.be/ykTLX6ytHQg - THE SHORT FILM LINK (10min)

A FilmChrome production.

"Anti-crime campaign film about true events happening in South Africa. Help us create a world wide awareness of the genocide everybody pretends does not exist."

We are determined to create a high end product that will aesthetically and conceptually rival that of high budget anachronism productions.

Please consider helping us in realizing our project in the most wonderful and professional way possible?



Short Summary

We are an independent indie film making team in South Africa. We've created a short film called Plaasmoord ("farm murder") as a preview of what we would more or less like to achieve with the feature film. This short film received great responses on YouTube both locally and internationally. (more than 8000 hits in just 4 weeks)

We have a great and dedicated team on this side, willing to work for free on the "Farm Murders" project. We feel so passionate about this topic that we would like to create a full feature film to expose the genocide & brutal farm killings in South Africa to the rest of the world in a non-political way (Story Form).

We need funding for the following:

Equipment :

  • Camera - NEX-VG20 Sony
  • Lights and Dolly - (Can build our self, but need funding for raw materials)
  • Traveling costs
  • Catering on set
  • Props & Effects
  • Wardrobe
  • Accommodation for crew
  • Computer for editing
  • Editing Software (Adobe After Effects, etc.)
  • Soundtrack & Audio
  • Production & Marketing

Exposure/Marketing: You / your company could be credited and thus associated with the film by us adding your name/logo on our printed and digital marketing material (Facebook page, twitter, posters, flyers and DVD-cover etc.). Product placement in the film, this could create a larger local and international awareness of your company through exposure at festivals and the premieres.

We will feature you permanently on our social networking sites where your company will reach many potential customers and clients. All contributors will be mentioned in the end credits, to what extent depending on the size of the contribution.

A larger financial donation could receive an in association with/ Executive Producer/ opening credit. The festival is a platform to promote your product, as many industry professionals, alumni, and the general public will join the screenings in Cape Town and Johannesburg.

Furthermore, your brand will be featured in the 'behind the scenes/ making of documentary. We could make a version with specific brand exposure of your company for your own marketing purposes.

This will affiliate your brand with young, up and coming filmmakers who will be the pioneers of the industry in the future and you will help in fostering a proudly South African film.

 

You can also watch the “PLAASMOORD” motivation trailer here…  

                http://youtu.be/-NhEvDMHt38

The Team

  • Pieter Oosthuizen (Willing to work on the "Plaasmoord" feature film)

Stage plays:

  1. Oupa Andries 1– Writer, Director – award  winning
  2. Oupa Andries 2 – Writer
  3. Dreyers van Dashoop – Writer
  4. Die Vonkel in haar oë – Technical

Film:

  1. Run – Technical
  2. Eleven – Writer, Director – Award Nominated
  3. Decoy – Writer, Producer – Award Winning
  4. The Great Michael Phillip Strauss – Technical
  5. Best Before – Cinematographer – Award      Nominated
  6. Karate Kallie – Technical
  7. Anti-Drugs Vuka Advert campaign – Director - Selected


Music Videos:

  1. Saartjie, Innie Reën – Director
  2. Lianie May, Skooljare – Technical
  3. Andriëtte, Storm in my hart – Technical
  4. Sarah Theron – Storm in ‘n D-cup – Technical
Writer, Director, Producer, Cinematographer on various Corporate and Charity videos


On the Short film (Plaasmoord) :

  • Director - Michael-andre Bergh

Also directed, filmed and edited short films:

  1. Sleeper State
  2. Victim
  3. Will o' the Wisp
  4. Honey Trap
  5. Dik Bek.
Designed and filmed several web adds for Esquire Technologies.

Book Trailer:

  1. Die offer van Kain (Written by Vici Perrin)
  2. The Son of Perdition (Written by Len du Randt)
  • Actor - Christopher Marais

Stage productions

  1. The suitcase – Old man
  2. The advocate – Butler

Film

  1. Wolf Wolf - Frans à Disabled nephew
  2. Earning my father’s respect à James - DOP
  3. 4000 years in Africa à Henchman
  4. La Production à Anton van Wyk à Actor
  5. Ghost hunter à Barman
  6. Plaasmoord à David à Son of the murdered      family.
  • Actress - Celia Madden

Film

  1. Victim - Leading role
  2. Winnie - Featured extra
  3. Plaasmoord - Supporting role
  4. Sleeper State - Featured extra
  5. ShortBoys - Featured extra
 

THANK YOU FOR WATCHING OUR SHORT FILM !!

 

BEST REGARDS

FilmChrome Team